กรงการันต์ ตอนที่ 1

Reader Settings

Size :
A-16A+

ตอนที่ 1 “มานเมตต์”

 

เช้าของวันหนึ่ง ณ คฤหาสน์ตระกูลวรปรัชญโภคิน

 

นายภพธร นางแพรวพรรณ สองสามีภรรยาวัยเกษียณกำลังนั่งฟังสิ่งที่ลูกชายคนเล็กพูดอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่พอเนื้อหาที่ลูกชายเอ่ยออกจากปากจบลง นางแพรวพรรณก็อยากจะลมจับ

 

“รันว่าอะไรนะลูก”

 

นางแพรวพรรณเอ่ยขึ้นมาเมื่อฟังสิ่งที่ลูกชายคนเล็กของเธอพูดจบ

 

“ผมอยากดูแลน้องมีนแทนพี่ราม พี่ก็เสียไปแล้วเป็นปี แม่เองก็อยากจะได้น้องมีนเป็นลูกสะใภ้ไม่ใช่เหรอครับ”

 

กรณ์การันต์ วรปรัชญโภคิน หรือ รัน นักธุรกิจหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปีเอ่ยขึ้นกับมารดาที่อยู่ในวัยเลยกลางคนไปแล้ว ส่วนนายภพธรผู้เป็นบิดาได้แต่นั่งนิ่งไม่ยอมเอ่ยปาก เขารู้ดีว่าลูกชายคนเล็กของตัวเองหลงรักคู่หมั้นของพี่ชายมานาน นานจนแทบจะเรียกได้ว่าตั้งแต่กลับมางานหมั้นของพี่ชายเมื่อหลายปีก่อน

 

ความจริงแล้วความสัมพันธ์ระหว่างบ้านพรคุณานนท์ของมานเมตต์ หรือมีน กับวรปรัชญโภคินของเขานับว่าสนิทสนมกันมาก มานเมตต์เองภพธรก็เห็นมาตั้งแต่ตัวเล็กตัวน้อย แต่ก็ไม่มีใครคิดหรอกว่าพอเข้าแรกแย้มไปแล้ว ลูกชายทั้งสองคนของเขาจะตกหลุมรักคนคนเดียวกัน

 

แรกเริ่มตอนนั้นมีเพียงกรณ์ภวัฒน์ที่เรียนจบโทแล้ว เข้ามาทำงานในบริษัทที่สองครอบครัวลงทุนด้วยกันตอนอายุยี่สิบห้า และได้พบกับน้องมีนที่เพิ่งอายุสิบหก แต่เพราะใบหน้าที่น่ารักน่าเอ็นดู ดวงตาเรียวคู่งามที่ทอประกายสดใส รวมทั้งผิวพรรณที่ขาวผ่อง ท่าทางใสซื่อดูไม่มีพิษภัยทำให้กรณ์ภวัฒน์หลงใหลเด็กน้อยจนถอนตัวไม่ขึ้น เทียวไปเทียวมาบ้านพรคุณานนท์จนผู้ใหญ่บ้านนั้นใจอ่อน

 

และด้วยความที่สองครอบครัวอยากจะเกี่ยวดองกันอยู่แล้วการหมั้นหมายระหว่างเด็กน้อยในวัยสิบเจ็ดและกรณ์ภวัฒน์ในวัยยี่สิบหกก็เกิดขึ้น

 

กรณ์การันต์น้องชายที่อายุน้อยกว่ากรณ์ภวัฒน์แค่ปีเดียวบินกลับมาจากต่างประเทศเพื่อร่วมงานหมั้นของพี่ชายและกลับมาเพื่อที่จะหลงรักคนงามที่เพิ่งสวมแหวนหมั้นกับพี่ชายแท้ ๆ ของเขาไปหมาด ๆ

 

ยิ่งมารับรู้ทีหลังว่าจะเป็นใครก็ได้ที่จะเกี่ยวดองกับครอบครัวของน้องน้อย คนบ้านนั้นก็ยินดี กรณ์การันต์ก็ยิ่งผิดหวังทำไมถึงไม่เป็นตัวเขาที่ได้ครอบครองดวงแก้วงดงามที่เอาไว้ในมือ กรณ์การันต์บินกลับไปเรียนต่อด้วยหัวใจที่สับสน

 

และเพราะความสับสนทำให้ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาและร่ำรวยเริ่มออกนอกลู่นอกทาง กรณ์การันต์อยากจะลืมใบหน้าน่ารักและรอยยิ้มที่สดใสเหมือนแสงตะวันของว่าที่พี่สะใภ้ ชายหนุ่มควงทั้งหญิงทั้งชายมากหน้าหลายตาจนได้ชื่อว่าเป็นคาสโน่วาตัวพ่อ

 

จนกระทั่งปีที่แล้ว ..

 

กรณ์ภวัฒน์ประสบอุบัติเหตุและเสียชีวิตไปอย่างกะทันหัน

 

เขาที่เป็นน้องชายและทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลถึงได้กลับมาเพื่อดูแลกิจการของครอบครัวแทนผู้เป็นพี่ชาย และรันก็ไม่ได้ต้องการเพียงแค่นั้น

 

“มันไม่ใช่เรื่องที่รันจะตัดสินใจแค่คนเดียว น้องมีนตอนนี้ก็ไม่ใช่เด็กแล้ว ไม่แน่หรอกว่าปีที่ผ่านมา น้องอาจจะมีใครหรือคบหากับคนใหม่ไปแล้วก็ได้”

 

เป็นนางแพรวพรรณผู้เป็นมารดาที่เอ่ยขึ้น เอาจริง ๆ นางก็ไม่คิดว่าน้องมีนจะมีใครอื่นเพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาเด็กน้อยคนนั้นก็ดูจะหลงรักลูกชายคนโตของนางอยู่ไม่น้อยเลย

 

“ลองให้สองคนเขาได้พูดคุยกันก็ไม่เสียหาย ยังไงทางพรคุณานนท์ก็อยากจะจะดองกับทางเราอยู่แล้ว” นายภพธรเอ่ยปากเข้าข้างลูกชาย ก็เผื่อว่าลูกชายคนเล็กที่ออกนอกลู่นอกทางมาสองสามปี จะกลับมาเข้าร่องเข้ารอยเพราะสมหวังกับคนที่หมายปองเอาไว้

 

“ขอบคุณนะครับพ่อ”

 

“แต่ถ้าน้องไม่โอเคกับแก แกก็ห้ามบังคับน้องนะ”

 

“ผมไม่มีทางบังคับน้องอยู่แล้วละครับ ผมเอ็นดูน้องมีนแค่ไหน พ่อน่าจะรู้ดี”

 

หลังจากที่พ่อกับแม่รับรู้ความต้องการของตนแล้ว รันก็ดำเนินการตามแผนที่ตัวเองวางเอาไว้ทันที

 

ชายหนุ่มแกล้งทำเป็นผ่านมาแถว ๆ มหาวิทยาลัยที่น้องมีนเรียนอยู่ โดยเฉพาะในช่วงใกล้ ๆ จะถึงเวลาพักกลางวัน แน่นอนว่าตอนนี้ลูกแมวตัวน้อยกำลังนั่งยิ้มหวานอยู่ตรงหน้าเขา ภายในห้องอาหารหรูที่หนึ่ง

 

“หนึ่งหนุ่ม หนึ่งสาวนี่คือเพื่อนสนิทของน้องมีนเหรอครับ”

 

หลังจากที่นักศึกษาทั้งสามคนนั่งลงเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เอ่ยปากถาม

 

“ครับ คนนี้แพรวา คนนี้เจ”

 

“สวัสดีค่ะ พี่รัน” แพรวาเอ่ย

 

“สวัสดีครับ พี่รัน” เจเอ่ยขึ้นบ้าง

 

เจเป็นผู้ชายที่มีความพิเศษเหมือนมีน สองคนถึงมาคบหากันเป็นเพื่อนสนิทได้ ความจริงแล้วผู้ชายที่มีเพศพิเศษสามารถจะตั้งครรภ์ได้มีไม่มากนัก เพราะอย่างในเซคที่มีนเรียนอยู่ ก็มีเพศพิเศษแบบนี้แค่สองคนเท่านั้น

 

“จริง ๆ พี่สั่งอาหารมารอไว้แล้ว แต่เด็ก ๆ อยากสั่งอะไรเพิ่มก็สั่งได้เลยนะ”

 

“พี่รันว่างเหรอครับวันนี้ ปกติมีนเห็นพี่รันแบบว่างานเยอะมาก ๆ”

 

“จริง ๆ พี่มีรับรองลูกค้าแถวนี้ค่ะ”

 

“อ้าว .. แล้วแวะมากินข้าวกับมีนแล้วจะไม่อืดท้องเหรอครับ”

 

“ไม่เป็นไรเลยครับ ความจริงก็นัดกันมาคุยเรื่องงาน ไม่ได้เน้นอิ่มท้อง”

 

พอเขาพูดจบใบหน้าที่หวานน่ารักเกินผู้หญิงก็หันมายิ้มกับเขาจนตาหยี หัวใจของชายหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดแทบจะเรียกได้เลยว่าสั่นระรัว

 

ยังไงเสียเด็กน้อยคนนี้ก็ต้องเป็นของเขา ไม่ว่าจะได้ด้วยเล่ห์ ด้วยกล หรือไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม

 

 

 

“พักนี้ติดเด็กหรือยังไงวะ ไม่ค่อยจะเห็นหน้าเห็นตา” คิมหันต์เพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งหุ้นส่วนในสถานบันเทิงแห่งนี้เอ่ยถามกรณ์การันต์

 

“เออ” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับเอนหลังและหยิบเอาแก้วสีใสที่บรรจุบรั่นดีเอาไว้ขึ้นมาดื่ม

 

“ได้ยังวะ แล้วเมื่อไหร่จะเบื่อ”

 

“เบื่อเหี้ยอะไร คนนี้กูจริงจัง”

 

“คนอย่างมึงจะจริงจัง”

 

“ทำไมคนอย่างกูจะจริงจังไม่ได้” รันเอ่ย ไอ้เพื่อนคนนี้ก็เซ้าซี้เหลือเกินจริง ๆ

 

“จีบมาสามเดือนกว่ายังไม่ได้ กูอยากจะเห็นหน้าแล้วว่าเด็กคนนี้ของมึงจะน่ารักขนาดไหน”

 

“น้องมีน” ชายหนุ่มตอบ

 

“มีน .. มีนไหนวะ” คิมหันต์นึกไม่ออก หนุ่มสาวรอบตัวเพื่อนมันเยอะเหลือเกิน เหมือนเพื่อนคนนี้มันทำธุรกิจเอาไว้เปย์เด็ก ๆ ในฮาเร็มของมันเท่านั้น

 

“มีน มานเมตต์ พรคุณานนท์”

 

“เห้ย .. นั้นมันพี่สะใภ้มึงไม่ใช่เหรอ”

 

“แค่คู่หมั้น แล้วพี่กูก็ตายไปแล้วด้วย”

 

“โอโหเลยนะไอ้สัส น้องมีนเลยนะ”

 

“ทำไม เป็นน้องมีนแล้วทำไม”

 

“มึงน่าจะรู้นะ ว่าใครเล็งเด็กคนนี้เอาไว้บ้าง แต่ก็นะถ้าเป็นมึงคนอื่นก็คงไม่กล้าแย่งกับมึงหรอก”

 

คิมหันต์นึกถึงเด็กผู้ชายรูปร่างบอบบางแต่สมส่วนคนนั้น ใบหน้าสวยหวานจนผู้หญิงยังอาย แถมเสียงของยังหวานใส ยิ้มออกมาแต่ละครั้งบรรยากาศรอบตัวก็สดใสไปหมด ไม่แปลก ไม่แปลกเลยจริง ๆ ที่เสือผู้หญิงอย่างกรณ์การันต์คิดจะคว้าเด็กคนนี้เอาไว้

 

“แล้วฮาเร็มขอมึงคือยังไง”

 

“ฮาเร็มพ่อมึง กูควงอยู่ไม่กี่คน”

 

“ถ้ามึงจะจริงจังกับคนนี้ มึงก็ควรเคลียร์คนอื่น”

 

“กูรู้แล้ว น้องมีนดูบอบบางแบบนั้น จะมารับเรื่องราวคาว ๆ ของกูได้ยังไง รอให้น้องโอเคกับกูก่อน กูเคลียร์แน่”

 

“มึงควรเคลียร์ก่อนไหมวะ”

 

“กูต้องกินต้องใช้ไอ้สัส”

 

“ระวังเถอะ”

 

คิมหันต์เอ่ยเตือนเพื่อน ยิ่งโดยเฉพาะนางแบบคนล่าสุดที่มันควงอยู่ ถ้าโดนมันเทไม่รู้ว่าต้องเสียค่าปิดปากไปเท่าไหร่ ยังดีที่ผู้หญิงอีกคนของมันพูดง่าย ถึงจะง่ายแบบแปลก ๆ ก็เถอะนะ แต่มันให้ทำอะไรก็เชื่อ ส่วนคนอื่น ๆ ของเพื่อนคิมหันต์ไม่ได้จำเพราะมันไม่ได้ควงมาบ่อย ๆ

 

“เอาเป็นว่ากูรู้ว่ากูกำลังทำอะไรอยู่” พูดจบรันก็นั่งดื่มบรั่นดีไปเงียบ ๆ

 

 

 

มีนนั่งมองข้อความจากแชทด้วยความรู้สึกลังเลว่าควรจะตอบกลับไปแบบไหน ช่วงสองสามเดือนมานี่ “พี่รัน” พี่ชายที่เคยสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็กกลับมาจากต่างประเทศ และมาวนเวียนอยู่รอบ ๆ ตัวมีน

 

เพื่อนสนิททั้งสองคนก็บอกกับมีนว่าพี่รันน่าจะสนใจมีน หรือ พูดง่าย ๆ ก็คือพี่ชายคนนี้กำลังตามจีบมีนอยู่นั่นแหละ

 

แต่พี่รันก็เป็นน้องชายของพี่รามไม่ใช่เหรอไงนะ ถึงแม้ว่าพี่รามจะเสียไปแล้วเกือบปี มีนก็ยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่ดี ถ้าคนที่มีนจะคบหาจะกลายเป็นพี่รัน

 

พ่อแม่ของพี่รันหรือแม้กระทั่งแม่ของตัวเองจะเห็นดีเห็นงามกับความสัมพันธ์ครั้งนี้รึเปล่า

 

แล้วที่สำคัญมากที่สุดมันไม่ใช่ความเหมาะสมหรืออะไรทั้งนั้น

 

แต่มันคือความรู้สึกที่มีนมีให้คู่หมั้นคนที่จากไปแล้วต่างหาก ความรักความเอ็นดูที่พี่รามมีให้มีนมันมาก มากจนมีนคิดว่าคงไม่มีใครสามารถแทนที่พี่รามของมีนได้ แล้วยิ่งเป็นพี่รันแล้วด้วย ถึงมีนจะหัวอ่อนไม่รู้เรื่องราวของโลกภายนอกมากแค่ไหน

 

มีนก็พอจะรู้ว่าพี่รันเป็นคนเจ้าชู้ ตั้งแต่ที่พี่รามยังมีชีวิตอยู่ข่าวของพี่รันก็แว่วมาเข้าหูของมีนอยู่บ่อย ๆ

 

แต่การที่พี่รันเข้ามาพูดจาดี ๆ ส่งดอกไม้ ขนมนมเนยหน้าตาน่ารักมาให้ ไปรับไปส่งมีน แถมยังส่งข้อความที่เหมือนเกี้ยวพาราสีกันมาตลอดแบบนี้ พี่รันจริงจังกับมีนจริง ๆ รึเปล่า

 

แล้วคุณแม่ของมีนก็มีท่าทีพอใจที่จะได้เกี่ยวดองกับครอบครัวของพี่รามอีกครั้ง มันก็ทำให้มีนปฏิเสธพี่รันได้ไม่เต็มปากทั้งที่ความจริงผู้ชายแบบพี่รันคือผู้ชายในแบบที่มีนกลัว สำหรับมีนแล้วสายตาของพี่รันที่มองมาที่มีนมันเหมือนกับกำลังมองมีนเป็นเหยื่อ

 

ผู้ชายแบบพี่รัน เป็นผู้ชายแบบที่มีนอยากจะหนีไปให้ไกล

 

 

 

เช้าของวันต่อมา คนที่มีนไม่อยากเห็นหน้าก็โผล่มาเป็นแขกของที่บ้าน มาตั้งแต่เช้าแบบนี้แน่นอนแหละว่าอยากจะรับบทคนขับรถส่วนตัวของมีนเพื่อจะพาไปส่งมหาวิทยาลัย

 

“สวัสดีครับ พี่รัน” คนตัวเล็กกว่าเอ่ยทักทายและส่งยิ้มให้ไปตามมารยาท

 

แต่สำหรับคนที่รออยู่และหลงใหลรอยยิ้มของคนตรงหน้า ยิ้มฝืน ๆ ของคนน้องกลับกลายเป็นสิ่งที่เขาพอใจ

 

“พี่มารับน้องมีนไปเรียนครับ”

 

“มีนเกรงใจจังเลยพี่รัน บ้านเราก็ไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ กัน”

 

“ไม่เป็นไรเลยครับ พี่เต็มใจมาก ๆ ในเมื่อพี่รามก็ไม่ได้อยู่ดูแลน้องมีนแล้ว พี่ก็แค่อยากจะช่วยดูแลน้องมีนแทนพี่ราม ไม่ได้เหรอครับ”

 

“มีนไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย มีนแค่เกรงใจเท่านั้นเอง”

 

พอลูกชายคนเดียวเอ่ยออกมาแบบนี้ก็เหมือนจะเข้าทางที่นางเปรมวดีลุ้นอยู่แล้ว ผู้เป็นมารดาแทบจะอยากจับลูกชายคนเดียว ผูกโบแล้วก็ส่งให้กรณ์การันต์ไปเลย

 

ยังไงเสียคนที่ดูแลธุรกิจของสามีที่เสียไปแล้วของนางก็เป็นกรณ์การันต์กับคุณภพธรอยู่แล้ว การจะดองกับคนบ้านนั้นน่าจะเป็นผลดีกับครอบครัวของนางมากกว่า

 

“ถ้าเป็นทองผืนเดียวกันไปแล้ว ก็ไม่ต้องมานั่งเกรงใจนะแม่ว่า”

 

“แม่ .. พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับ”

 

“ดูก็รู้ว่าพี่รันอยากจะดูแลน้องมีแทนพี่รามแบบไหน ยังไงพี่รามเขาก็ไม่อยู่แล้วนะลูก พิจารณาพี่รันหน่อยดีไหม พี่รันน่ะมาคุยเปิดอกกับแม่ตั้งแต่ก่อนแม่จะอนุญาตให้พี่เขามารับมาส่งเราแล้วนะ”

 

“แม่ครับ .. พี่รามเพิ่งเสียไปปีเดียว”

 

“แม่ก็แค่อยากจะให้หมั้นหมายกันเอาไว้ ยังไงกว่าจะได้ตบแต่งก็ตอนที่เราเรียนจบโน่นเลย พี่รันเห็นดีด้วยไหมลูก”

 

กรณ์การันต์พยักหน้าเพราะเขาเองก็คุย ๆ กับที่บ้านเอาไว้แบบนี้เหมือนกัน

 

“ถ้างั้นแม่ไปหาฤกษ์หมั้นเลยดีกว่า ระหว่างนี้สองคนก็ศึกษาดูใจกันไปนะลูก”

 

นางเปรมวดียิ้มหวานให้กับลูกชายและว่าที่ลูกเขย เรือล่มในหนองทองจะไปไหนกันล่ะ

คอมเมนต์

Chapter List