กระบี่พิชิตกาเมศ ตอนที่ 4

Reader Settings

Size :
A-16A+

ตอนที่ 4 : ฝึกฝน(?)ก่อนการทดสอบ NC

ตอนที่ 4 : ฝึกฝน(?)ก่อนการทดสอบ 

  

“วันนี้พอเท่านี้ก่อนขอรับ” ผมพูดพลางถอนนิ้วออกจากช่องทางที่คับแคบอันนั้น ก่อนตบเบาๆ ที่ก้นแน่นๆ ของคนตัวโตซึ่งนอนคลานสี่ขาอยู่บนเตียงหิน แสงสว่างสีส้มค่อยๆอ่อนแรงลงก่อนจะจางหายลงในที่สุด 

“อ….อืม ขอบใจเจ้ามาก หากเจ้ามิได้ช่วยเยียวยาบาดแผลภายในร่างกายของข้า ข้าเหลียงเลี่ยคงมิอาจกลับไปฝึกวรยุทธ์ได้อีก!!” เหลียงเลี่ยลุกขึ้นยกกางเกงผ้าฝ้ายขึ้นมาสวม 

หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาราวสองสัปดาห์แล้ว ตอนที่เหลียงเลี่ยสัมผัสได้ว่าผมมีปราณเยียวยาเขาดีใจมาก ทั้งยังไม่ถามอีกว่าทำไมถึงมีปราณแบบนี้แล้วทำไมต้องใช้นิ้วสอดเข้าไปในประตูหลังเพื่อรักษา 

เอาจริงๆ แล้วแตะตรงไหนก็รักษาได้เหมือนกัน แต่ได้ล้วงถ้ำลับของไอ้หนุ่มนักกล้ามที่จ้องจะลวนลามเจ้าของร่างนี้แล้วเพลิดเพลินกับสีหน้าเหยเกของเขา มันช่างสร้างความสนุกสนานกับผมจริงๆ ถือว่าเป็นการเอาคืนเล็กๆ ให้กับเฟยเทียนแล้วกัน 

“หากการคาดการณ์ของข้าไม่คลาดเคลื่อน ข้าคิดว่าอีกหนึ่งก้านธูป ท่านจึงจะสามารถโคจรลมปราณได้อย่างปกติ” ระหว่างที่ผมกำลังพูดแนะนำชายหนุ่ม เหลียงเลี่ยก็โยนเอาถุงหนังถุงโตมาตกอยู่ตรงหน้าผม 

“สิ่งนี้คือ?” 

“มันคือค่าตอบแทนที่เจ้า ยอมอดทนรักษาข้ามาตลอดทั้งๆ ที่ต้อง เอ่อ..ต้องสอดนิ้วเข้าไป น….ในทวารลับของข้า” หูแดงทั้งสองข้างแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าอายขนาดไหน 

“ท่านพี่ ท่านพี่ช่วยเหลือข้ามาตลอด เหตุใดท่านจึงคิดว่าข้าต้องการค่าตอบแทนเล่า?” ผมพยายามอดทนต่อเสียงกรุ๊งกริ๊งในถุงหนังนั่นแล้วแสร้งปั้นหน้าเป็นคนดีต่อไป 

‘อดทนไว้ก่อนไอ้เสือ เล่นตัวอีกสักหน่อย เผื่อจะได้เยอะขึ้น!!’  

“รับไปเสียเถอะน้องเฟย ข้ากล่าววาจาเท็จกับบิดาของข้าว่าออกไปรักษากับหมอเทวดา ท่านจึงให้ตำลึงทองมามากมายไว้ให้ค่าตอบแทนมอบแก่หมอเทวดาท่านนั้นเพื่อผูกสัมพันธ์กันไว้” 

‘โอ้โห นี่มันนิสัยพ่อค้าแท้ๆเลยนี่หว่า ว่าแต่คุณพี่เล่นบอกกับผมหมดแบบนี้จะดีเหรอ?’  

“ข้ามิอาจรับได้หรอกท่านพี่เหลียง การรักษาท่านเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยมิอาจทดแทนบุญคุณที่ท่านคอยดูแลข้าได้หรอก” 

“เฮ้อ น้องเฟยเจ้านี่มันสมกับเป็นยอดชายจริงๆ” 

‘ก็แน่สิ บั้นท้ายคุณพี่ผมก็ฟาดมาแล้วนะครับ เพราะฉะนั้นจะเรียกผมว่ายอดชายก็ไม่เกินจริงเลย’  

“ถึงอย่างไรก็เถอะ ข้าคิดไว้แล้วว่าเจ้าคงไม่รับสิ่งนี้ ข้าเลยเตรียมบางอย่างไว้ให้เจ้า รับนี่ไปสิ” เหลียงเลี่ยเก็บถุงหนังอวบอ้วนเข้าไปในอกเสื้อก่อนจะยื่นป้ายไม้สี่เหลี่ยมที่มีอักษรจีนส่งมาให้ 

‘อ่าวคุณพี่ ผมเล่นตัวเฉยๆ ค้าบเอาเงินมาก๊อนนน’ 

“สิ่งนี้คือ?” 

“ป้ายทดสอบเข้าเป็นศิษย์สำนักกระบี่แห่งอรุณรุ่ง ข้าเองก็เป็นหนึ่งในศิษย์เก่าของสำนักนี้เช่นกัน ดังนั้นข้าจึงได้รับอนุญาตให้เชิญชวนเหล่าคนหนุ่มที่มีแววและความสามารถเข้ามาทดสอบเป็นศิษย์ของสำนัก” 

“คนที่ไร้ซึ่งตระกูลหนุนหลังเช่นข้าจะเข้าร่วมทดสอบได้งั้นรึ?” 

“ได้สิน้องเฟย ป้ายนี้เป็นการแสดงว่าเจ้าเป็นหนึ่งในสมาชิกของตระกูลเหลียง เจ้าสามารถร่วมทดสอบได้โดยมีชื่อของตระกูลข้าหนุนหลังได้เลย” 

“แต่ว่า….มัน” 

“รับไปเสียเถอะ พลังในการเยียวยาเช่นนี้อีกไม่นานต้องมีผู้ได้ยินเรื่องของเจ้าแล้วออกตามหาเป็นแน่ หากเวลานั้นมาถึงแล้วเจ้าไม่สามารถดูแลตัวเองได้ เจ้าจักต้องใช้ชีวิตด้วยการถูกขายไปเป็นทาสให้กับเหล่าชนชั้นสูงเป็นแน่” ผมหน้าซีดทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ ถูกอย่างที่เหลียงเลี่ยพูด หากผมยังอ่อนแออยู่แบบนี้ ผมไม่มีทางปกป้องดูแลตัวเองได้อย่างแน่นอน 

“ข้า เฟยเทียน สัญญาว่าจะไม่ลืมบุญคุณนี้ตลอดไป !!!!” 

“ไม่จำเป็นหรอก การที่เจ้ารักษาผู้ที่ถูกทำลายตันเถียรเช่นข้า ให้กลับมาฝึกวรยุทธ์ได้ดังเดิมเป็นคุณูประการที่ยิ่งใหญ่แก่ตระกูลข้าเสียอีก แต่หากเจ้าอยากตอบแทนข้าจริงๆ แล้วละก็เอ่อ…” เหลียงเลี่ยหน้าแดงอีกครั้งก่อนจะมองมาที่เป้าของผม 

‘หึหึ อยากได้ขนาดนี้ เดี๋ยวข้าจัดหนักให้ท่านเองพี่เหลียง’ 

“ถอดกางเกงลงสิขอรับ ข้า…จะ….ตอบ….แทน….ท่านให้หนักๆ เลย” ประโยคสุดท้ายผมกระซิบที่ข้างหูข้างพี่เหลียงก่อนจะล้วงเข้าไปในกางเกงที่ถ้ำลับฉ่ำวาวขมิบรออยู่แล้ว 

“ร…รวบกวนด้วย” เหลียงเลี่ยเอามือค้ำกับโต๊ะหินแล้วโก่งก้นสีขาวงามๆ มาให้ผม จีบยับย่นสีน้ำตาลมีน้ำหล่อลื่นไหลเยิ้มออกมา 

ภาพนี้ทำเอาผมอดใจไม่ไหว ถอดกางเกงผ้าฝ้ายออก กระบี่เนื้อสีขาวใหญ่เด้งออกมาทันที ผมใช้ดุ้นใหญ่ดุนดันเล่นๆ อยู่บริเวณปากทางเข้า คนตัวโตที่อยู่ใต้ร่างถึงกับครางฮือเพราะความเสียวซ่าน 

“ส…ใส่มันเข้ามาเถอะ” เหลียงเลี่ยเร่งเร้าให้ผมส่งเอ็นอุ่นเข้าทันที แต่ผมกลับไม่ทำ ผมเอาท่อนของตัวเองลอดหว่างขาไปถูไถกับท่อนเล็กๆ ของหนุ่มกล้ามโต 

“อ๊าซ์ บ…แบบนี้ก็ดีเช่นกัน” เหลียงเลียครางออกมาอย่างมีความสุข ผมยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะถอนตัวออกมาแล้วกระแทกดุ้นใหญ่เข้าไปในถ้ำลับทันทีแบบไม่มีสัญญาณเตือน 

สวบ!!!! 

อ๊ากกก!!! 

“ข…ข้าเจ็บ จ…เจ้าอย่าเพิ่งขยั—อ๊าซ์” 

“ท่านบอกว่าเจ็บ แต่เหตุใดความเป็นชายของท่านถึงได้แข็งสู้มือข้าเช่นนี้กันนะขอรับ” ผมจับดุ้นอันเล็กในอุ้งมือชักขึ้นลงเร็วๆ จนเหลียงเลี่ยครางเสียวซ่านไม่หยุด 

“ท่านบอกอีกหนสิขอรับ ว่าท่านรู้สึกเช่นใดกันแน่?” มืออีกข้างที่ว่างเลื่อนไปบีบยอดสีน้ำตาลเข้มที่แข็งเป็นไตรออยู่แล้ว 

“อ๊าซ์ ข…ข้า อ๊ะซ์ ซี๊ด ข้ารู้สึกดี” ร่างกายของเหลียงเลี่ยตอบสนองต่อมือของผมอย่างดี จากตอนแรกที่โก่งก้นอยู่เฉยๆ แต่ตอนนี้กลับขยับก้นบดเอ็นอุ่นๆของผมซะแล้ว 

“อ๊าซ์ ซี๊ด!!” ผมหลุดปากครางออกมาเช่นกัน เพราะไอ้คนตัวโตข้างล่างมันทะลึ่งถอนสะโพกออกแล้วโยกกลับมาจนสุด จนปลายบานๆ ของผมครูดกับผนังนั้นอย่างรุนแรง  

“อ๊าซ์ ท…ท่านพี่ ท่านช่างเรียนรู้ไวเหลือเกิน” แทนที่เหลียงเลี่ยจะตอบอะไรแต่กลับหันมายักคิ้วกับส่งยิ้มให้เบาๆ พร้อมทั้งขมิบรูจีบยับย่นให้ตอดถี่ๆ ไม่หยุด ผมกล้ำกลืนความเสียวสะท้านที่ประตูหลังของอีกฝ่ายมอบให้ ก่อนจะยกสะโพกขาวๆนั่นให้ตั้งตรงแล้วเด้งเอวเสยขึ้นจนสุดแรง 

เปิดการใช้งาน ทักษะ เส้นทางของยอดชาย 

ป้าบ! ป้าบ! 

อ๊ะซ์!!! อ๊าซ์!!!! 

“ม…มันช่างรู้สึกดีเหลือเกิน อ๊ะซ์!! จุดนั้น จุดนั้นแหละน้องเฟ——อ๊าซ์” ผมตั้งใจเสยขึ้นให้ส่วนปลายชนกับผนังส่วนที่เป็นจุดอ่อนของเหลียงเลี่ย จุดนี้คือจุดที่ทักษะเล็งให้ผมไว้แต่แรกแล้ว 

“อ๊าซ์ ถ้าเช่นนั้นแล้ว กัดฟันให้ดีนะขอรับ ข้าจะถล่มถ้ำลับของท่านให้ยับเยินเลย” 

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! ตั่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 

อ๊ะซ์! อ๊าซ์! อ๊าซ์! อ๊ะซ์ๆๆๆๆๆๆๆ 

ผมใส่เต็มเม็ดเต็มหน่วยตั้งแต่ครั้งแรกเลยเพราะตอนนี้ผมรู้แล้วว่ายิ่งทำให้คู่นอนเสร็จสมพร้อมความสุขได้มากเท่าไรจะยิ่งสามารถคัดลอกทักษะที่เหนือกว่าตัวผู้ใช้ได้มากเท่านั้น ตัวอย่างเช่น ปราณอรุณรุ่ง ผมคิดว่าเดิมทีแล้วคงเป็นแค่ทักษะระดับ C+ของพี่เหลียง แต่เพราะทักษะกระบี่พิชิตกาเมศจึงทำให้ทักษะที่คัดลอกมาดีกว่าต้นฉบับนั่นเอง 

‘ท่านพี่เหลียงคืนนี้ข้าขอสูบทักษะของท่านให้หมดตัวเลยแล้วกันนะครับ’ ผมคิดไปเพลินๆ ระหว่างมองหัวสีแดงสดพลุบเข้าพลุบออกในรอยจีบยับย่นนั้นอยู่ เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นไปทั่วบ้านหิน เราครางหอบหายใจเหนื่อยราวกับเล่นกีฬาหนักกันมา ทั้งผมและเหลียงเลี่ยไม่มีใครยอมใคร  

ดุ้นเอ็นของผมทำหน้าที่บดขยี้ก้นแน่นๆของชายหนุ่มได้อย่างดีเยี่ยม หนุ่มนักกล้ามร่างโตร้องครางไม่หยุด เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้แต่ดูจากการหดเกร็งของกล้ามเนื้อภายในของพี่เหลียงแบบนี้คงจะใกล้แล้วสินะ ผมจัดการเร่งจังหวะเพื่อเผด็จศึกทันที 

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! ตั่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 

อ๊ะซ์! อ๊าซ์! อ๊าซ์! อ๊ะซ์ๆๆๆๆๆๆๆ 

พรวด!!!!! 

เงื่อนไขสำเร็จ – ทักษะ กระบี่พิชิตกาเมศทำงาน 

‘ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกลนักพี่เหลียง ถ้าไม่บานข้าไม่ให้เจ้ากลับแน่ๆ ฮ่าๆๆๆ’ 

. 

. 

. 

กลิ่นน้ำกามคาวคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง ร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนอนหันหลังให้ผม น้ำขาวขุ่นยังไหลเจิ่งนองอยู่ในรูสีแดงสด ผมมองและยิ้มอย่างภาคภูมิใจกับสภาพของคนตรงหน้า 

คืนนี้ผมทำให้พี่เหลียงเสร็จไปได้สามรอบ หมายความว่าผมได้ทักษะมาเพิ่มทั้งหมดสามทักษะยังไงละ ถึงจะต้องแลกกับบั้นท้ายที่บานจนแทบจะหุบไม่อยู่ของพี่เหลียงก็เถอะแต่มันช่างคุ้มเสียเหลือเกิน  

ทักษะ – กรงเล็บพยัคฆ์ทมิฬ A 

ทักษะ – เท้าเก้ามายา A 

ทักษะ – ดัชนียอดชาย S (เนื่องจากระบบพบว่าทักษะนี้มีประโยชน์กับเส้นทางยอดชายจึงได้รวมทักษะทั้งสองเข้าด้วยกัน) 

ผมมองทักษะทั้งสามที่อยู่บนหน้าจอระบบสีฟ้าด้วยความภาคภูมิใจ ระหว่างที่จะไปทดสอบเข้าเป็นศิษย์สงสัยคงต้องฝึกวิชาพวกนี้ไปพลางๆ สินะระดับปราณของเราเองก็อยู่ในขั้นเริ่มต้นระดับสามเองด้วย แบบนี้ต้องขยันหน่อยแล้ว 

. 

. 

. 

หลังจากเดินทางมาเป็นเวลาสองสัปดาห์เต็ม ผมก็มาถึงเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสามของอาณาจักรแห่งนี้ ต้องขอบคุณพี่เหลียงจริงๆ ที่ประเคนให้ทุกอย่าง ทั้งรถม้าแล้วก็ทักษะต่างๆ ทำให้ตอนนี้ผมน่าจะพร้อมรับการเข้าทดสอบแล้วละ 

กลิ่นหอมของดอกท้อลอยเข้ามาเตะจมูกผมดังป้าบ ระหว่างที่กำลังยืนรอประกาศจากศิษย์นอกของสำนักที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ ผมมองไปตามกลิ่นหอมที่สัมผัสได้ แต่แล้วสิ่งที่ผมเห็นนั้นทำเอาหัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ 

ผมยาวสีน้ำตาลอมม่วงสยายไปตามแรงลม ชุดจอมยุทธ์ทะมัดทะแมงสีม่วงขลิบด้วยไหมสีทอง ใบหน้าเล็กๆ กับตากลมโตกับริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนที่เชิดขึ้น ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มคนนั้นดูสูงส่งขึ้นไปอีก 

“เห้ย เจ้าหน่ะ จะลอบมองท่านชายลี่หยางอีกนานไหม?” เด็กหนุ่มอีกคนในชุดจอมยุทธ์ที่ดูไม่ได้แพงมากแต่ก็แพงกว่าของผมตะโกนขึ้นอย่างไม่พอใจ 

‘น… นี่มัน หรือว่า’ 

“ข้าขออภัยด้วยท่านลี่หยาง ข้าเพียงแต่ไม่เคยพบเจอผู้ใดที่ทั้งหล่อเหลาและงดงามเช่นท่าน” ด้วยความตื่นเต้นผมจึงเผลอพูดความในใจออกไปโดยไม่รุ้ตัว 

“นี่เจ้า!! อยากตายหรืออย่างไรกล้ามาดูถูกท่านชายเช่นนี้ ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง!!!” ทันทีที่เด็กหนุ่มคนนั้นพูดจบ ผมหันไปมองเข้าด้วยสายตาตกตะลึง 

‘ใช่จริงๆ ด้วย นี่มันคือการเจอลูกกระจ๊อกดูถูกหน้าสำนักแล้วโชว์เทพให้คนอื่นๆ ดูนี่หว่า เหตุการณ์ทั่วไปของนิยายจีนกำลังภายในชัดๆ ไอ้หมอนี่ก็ดูเหมือนลูกกระจ๊อกจริงๆ ด้วย ถึงจะหล่อเกินหน้าเกินตาพวกลูกกระจ๊อกคนอื่นๆก็เถอะ’ 

“หึหึ เจ้ากำลังตกตะลึงในความเก่งกาจของข้าละสิ ดูจากเสื้อผ้าแล้วคงเป็นไอ้พวกบ้านนอกที่ต้องการเกาะเป็นผู้รับใช้คนในสำนักสินะ” เด็กหนุ่มคนนั้นระเบิดพลังปราณออกมา เท่าที่ดูน่าจะระดับเริ่มต้นเจ็ด 

‘ไม่ใช่โว้ย แค่เพิ่งเคยเห็นลูกกระจ๊อกในชีวิตจริง รัศมีเหมือนพวกกี้กี้เลยด้วย ฮ่าๆๆๆๆ’ 

“เจ้าแน่ใจรึว่าพลังเพียงเท่านั้นจะสามารถสั่งสอนข้าได้?” ผมระเบิดพลังปราณขึ้นไปถึงระดับเจ็ดเช่นกัน ทำเอาอีกฝ่ายหน้าเหวอรับประทาน เด็กหนุ่มในชุดม่วงหันมามองด้วยสายตาแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะถอนสายตามองไปที่ประตูใหญ่ของสำนักตามเดิม 

‘ตอนนั้นผมไม่รู้เลยว่าคนที่หันหน้าเมินผม จะมีอิทธิพลกับหัวใจของผมได้มากขนาดไหนในอนาคต’ 

คอมเมนต์

Chapter List