ข้ามภพมาเป็นเมียมาเฟีย ตอนที่ 2

Reader Settings

Size :
A-16A+

บทที่ 2 ถุงเงินไม่ชอบคนปากเสีย

 

คิมหันต์ยืนมองคนตัวเล็กที่กำลังเกาะชายเสื้อตนเองเอาไว้แน่น เด็กคนนี้อาจจะหลงเข้ามาในทางใดสักทางแต่ดูแล้วสติไม่สมประกอบคงจะหลงมา ซึ่งคิมหันต์ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำเหมือนภายนอก ตราบใดที่ยังสืบประวัติไม่ได้เขาคงต้องรับเลี้ยงเอาไว้ก่อน ดูจากหน้าตาท่าทางแล้วคงไม่มีพิษมีภัยอะไร คิมหันต์ผ่อนลมหายใจแล้วพยักหน้าให้ศักดิ์ชายที่ยืนคอยท่ารออยู่ 

 

“จะไปก็ตามมา” บอกแล้วก็ดึงมือน้อยนี่ออกจากชายเสื้ออีกรอบ 

 

หมับ! ดวงตาคมหลุบมองอีกครั้งแกะปุ๊บเกาะเขาต่อทันที มาเฟียหนุ่มผ่อนลมหายใจแล้วพาเจ้าตัวจ้อยติดสอยห้อยมาด้วย แต่ขาสั้นๆนั้นจะก้าวตามชายหนุ่มทันได้อย่างไร ถุงเงินจึงต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อให้ทันไม่อย่างนั้นคงหกล้มคะมำลงพื้น ทั้งสองคนเดินออกมาที่ด้านหน้าซึ่งถุงเงินถึงกับอึ้งกับความใหญ่โตรอบด้าน ข้างในว่าใหญ่มากแล้วหนา แต่ไม่ทันไรชายคนนี้ก็พาเขามาที่บางอย่างซึ่งมีขนาดใหญ่โตแถมยังสีดำสนิท 

 

“ขึ้นไป” คิมหันต์สั่งสั้นๆ ถุงเงินละสายตาขึ้นมองแล้วหันไปทางเจ้าสิ่งนั้นอีกรอบ ประตูที่มีบอดี้การ์ดเปิดอ้ารออยู่ ทุกคนต่างแสดงสีหน้าฉงนใจว่าทำไมเด็กขายของนายตนเองคนนี้ถึงมีท่าทางแปลกๆ 

 

“อย่ามายืนนิ่ง” คิมหันต์ส่ายหัวแล้วผลักร่างน้อยให้ขึ้นไปนั่งก่อนที่เขาจะขึ้นรถตามไป 

 

ปึก! ถุงเงินสะดุ้งเมื่อประตูของเจ้าสิ่งนี้ปิดลง ร่างบางขยับเข้าแนบชิดมาเฟียหนุ่มแล้วสอดสายตามองรอบตัวอย่างหวาดระแวง

 

บรื้น! ถุงเงินผวาลุกขึ้นสวมกอดคิมหันต์เมื่อได้ยินเสียงบางอย่างคำรามออกมา คิมหันต์ขมวดคิ้วแล้วดึงแขนเรียวนี้ออกจากลำคอตน ตกใจถึงขนาดขึ้นมาบนตักเขาแบบนี้ 

 

“ทะ..ท่านได้ยินหรือไม่” น้ำเสียงสั่นๆเอ่ยออกมาแกะแขนยังไงเด็กคนนี้ก็ไม่ปล่อยเขาเสียทีคิมหันต์ผ่อนลมหายใจแล้วปล่อยไปอย่างนั้น หากไม่นึกถึงตัวเองในวัยเด็กที่เคยหลงทางมาแบบนี้แถมไม่ได้รับความช่วยเหลือซึ่งเหตุการณ์นั้นทำให้เขาเกือบถูกอีกตระกูลปิดชีพ ถุงเงินกอดรอบลำคอคิมหันต์ไว้แน่นรวมทั้งร่างกายที่อยู่บนตัก ดวงตากลมโตมองรอบด้านอย่างหวาดระแวงที่เห็นเจ้าสิ่งนี้เคลื่อนที่ไปตามถนนหนทาง และดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีเพียงแค่อันเดียว 

 

“นั่งลงดีๆมันไม่มีอะไรที่จะต้องกลัว” คิมหันต์ดึงถุงเงินที่เริ่มปรับตัวได้แล้วออกจากอกตนแล้วพลิกให้นั่งลงบนเบาะ แต่ถุงเงินกลับไม่กล้าขยับไปไหนนอกจากจับชายเสื้อของมาเฟียหนุ่มไว้แน่น เหล่าบอดี้การ์ดที่นั่งอยู่ด้านหน้าต่างเหลือบสายตามองกัน เขาเข้าใจนายของตนดีถึงจะเป็นมาเฟียผู้โหดเหี้ยมแต่มีหนึ่งอย่างที่นายเขามักจะใจอ่อนเสมอก็คือเด็กหลงทางแบบนี้ แต่ใช่ว่าทุกคนจะได้รับความใจดี มีแก๊งศัตรูรับรู้เรื่องนี้เข้าเลยส่งคนมาปลอมเป็นเด็กหลงทาง แต่นั่นเป็นการกระทำที่โง่เง่ามากที่สุด คุณคิมหันต์นั้นดูคนเก่งราวกับอ่านใจได้ 

 

รถคันหรูเคลื่อนมาจอดที่สถานแห่งหนึ่ง 

 

“เฝ้าเด็กคนนี้ไว้อย่าให้ลงจากรถเด็ดขาด” คิมหันต์สั่งลูกน้องของตนเองเพราะหากลงไปด้วยอาจมีอันตรายเกิดขึ้นได้ ใครก็ตามที่ควงกับเขามักจะพลอยได้รับอันตรายไปด้วย 

 

“ปะ..ไปไหน” ถุงเงินรั้งชายเสื้อคิมหันต์เอาไว้แน่น 

 

“รออยู่บนรถ” คิมหันต์บอกแล้วแกะมือน้อยๆนี่ออก ร่างแกร่งที่สูงราวหนึ่งร้อยเก้าสิบสองเซนติเมตรลงมาจากรถคันหรูโดยมีสายตาละห้อยของถุงเงินมองตามทุกฝีก้าว ดวงตากลมโตหันมองคนที่นั่งอยู่บนรถหนึ่งคนด้วยท่าทางหวาดระแวง 

 

“คุณคิมหันต์ลงไปตรวจสินค้าแป๊บเดียวครับ” หนุ่มคนขับบอกออกมาซึ่งถุงเงินกุมมือตนเองไว้แล้วพยักหน้าหงึกหงัก นั่นจึงทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มมองด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ต่างจากคู่นอนคนอื่นมากจริงๆ ผ่านไปไม่นานร่างแกร่งก็เดินกลับมาจากการตรวจสินค้าบนเรือ คิมหันต์เปิดประตูรถเข้ามานั่งอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้เจ้าตัวน้อยรีบขยับเข้าหาทันที 

 

“ขี้กลัวอะไรขนาดนี้ฮะ” 

 

“ก็มันแปลกที่” ถุงเงินตอบ ถึงชายคนนี้จะน่ากลัวเวลามองภายนอกแต่ถ้าไม่มีเขาถุงเงินก็ไม่มีที่พึ่งอีก 

 

“คุณคิมหันต์จะเข้าบริษัทไหมครับ” คิมหันต์พยักหน้าแล้วพิงแผ่นหลังไปกับเบาะ ถุงเงินมองตามทุกอิริยาบถนั่นจึงทำให้มาเฟียหนุ่มหันมองบ้างแล้วเลิกคิ้วขึ้นเหมือนสื่อว่ามีกระไร ถุงเงินเม้มปากแล้วนั่งพิงไปกับเบาะเช่นกัน 

 

 

 

ถุงเงินมองดูสิ่งก่อสร้างใหญ่โตเบื้องหน้าอย่างตกตะลึง แต่อึ้งได้ไม่ทันไรเพราะเขาต้องรีบเร่งฝีเท้าตามคิมหันต์ให้ทัน ชื่ออีกฝ่ายดูแปลกหูนิดหน่อยสำหรับเขา มือเล็กเกาะชายเสื้อคิมหันต์ไว้ขณะก้าวเดินเพราะมีชายชุดดำมากมายเข้ามารุมล้อมเอาไว้อยู่ขณะเดินไปที่ไหนสักแห่ง ถุงเงินต้องข่มความเจ็บช่วงก้นเอาไว้เต็มที่เดินแต่ละก้าวก็เหมือนคนขาเป๋ 

 

ถุงเงินเข้ามาที่ตู้บางอย่างเป็นสี่เหลี่ยม ก่อนจะมีประตูเลื่อนปิดลง 

 

“อ๊ะ” ถุงเงินตกใจเมื่ออยู่ๆก็ไหววูบที่ช่องท้อง จากเกาะชายเสื้อก็เปลี่ยนเป็นกอดแขนล่ำเอาไว้แน่น คิมหันต์ละสายตาลงมองแค่ขึ้นลิฟต์ก็แสดงอาการขนาดนี้เชียว 

 

“สิ่งปลูกสร้างที่เมืองแห่งนี้ทั้งน่ากลัวและแปลกตามากจริงๆ” ถุงเงินบ่นกับตนเองเมื่อเดินออกมาจากเจ้าสิ่งนั้น คิมหันต์พาถุงเงินเข้ามาที่โซนนั่งเล่นภายในห้องทำงาน 

 

“อยู่ตรงนี้ไปแล้วฉันจะให้คนมาเฝ้า” คิมหันต์ว่าแล้วแกะมือที่เกาะติดมาตั้งแต่คฤหาสน์ออก ถุงเงินมองตามร่างแกร่งออกไปแล้วหันมองรอบตัว

 

“คุณคิมสั่งให้เอาขนมมาให้ทานเล่นครับ” ชายคนนั้นที่ขับรถเดินเข้ามาแล้วยื่นจานขนมให้ถุงเงิน ซึ่งเขาได้รับหน้าที่มาเฝ้าเด็กคนนี้เอาไว้และห้ามคลาดสายตาเป็นเด็ดขาด

 

“ขอบใจขอรับ” ถุงเงินยกมือไหว้แล้วรับขนมมา ซึ่งการรับของจากผู้ใหญ่เขาถูกสอนมาอย่างเคร่งครัดแม้จักเป็นลูกชังก็ตาม ชายหนุ่มมองคู่นอนของคุณคิมอย่างแปลกใจ ที่พวกเพื่อนๆเขาแอบคุยกันท่าจะจริงว่าเด็กคนนี้ไม่สมประกอบแถมยังคิดว่าตนเองเป็นคนโบราณ ดวงตาเรียวมองเด็กคนนี้ที่กำลังกินขนมจนแก้มพองนั่นจึงทำให้เขาเผลอเคลิ้มไปกับความน่ารัก พอนึกขึ้นได้ก็รีบส่ายหน้าเรียกสติให้ตนเอง โดยปกติแล้วเขาเจอแต่พวกบอดี้การ์ดร่างกำยำ นานๆจะเห็นผู้หญิงหรือผู้ชายน่ารักๆสักที ซึ่งไม่ใช่เขาคนเดียวที่มีอาการเช่นนี้ บอดี้การ์ดที่ทำงานกับคุณคิมหันต์นั้นล้วนเป็นกันทุกคน งานพวกเขาหนักหนาจนแทบไม่ได้เผชิญกับโลกที่คนปกติทำกันเพราะชีวิตทุกคนนั้นแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา แต่นั่นก็คุ้มกับเงินเดือนที่สูง 

 

“เอ่อ..ท่านชื่อกระไรหรือขอรับ” คนที่เผลอจ้องเด็กตรงหน้าชะงัก

 

“พี่ชื่อดีนครับ” ถุงเงินพยักหน้ากว่าจักกลั้นใจกล้าถามออกไปได้ พี่เขาสอนมาเสมอว่าหากอยู่แปลกที่ควรผูกมิตรเข้าไว้

 

“พี่ดีนทำงานกรมกระไรหรือขอรับ” 

 

“พี่เป็นบอดี้การ์ดของคุณคิมครับ” ถุงเงินมึนงงแต่ก็พยักหน้าแล้วก้มลงกัดขนมชิ้นสุดท้าย ทั้งสองพูดคุยกันตามประสาซึ่งอย่างหนึ่งที่ดีนสัมผัสได้คือเด็กคนนี้มักปรับตัวตามสถานการณ์ได้ดีเลยทีเดียว 

 

เสียงหัวเราะคิกคักดังเข้ามาภายในห้องทำงานของคิมหันต์ ดวงตาคมหันมองที่มาของต้นเสียงนั้นเพียงครู่ คิมหันต์เช็คเมลของลูกน้องตนเองที่ส่งเข้ามา คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อตรวจดูแล้วกลับไม่พบประวัติของถุงเงินเลยแม้แต่นิดเดียว ซึ่งคนที่ทำงานสืบตัวฉกาจยังไม่พบ คิมหันต์ผ่อนลมหายใจเพราะมันแปลกมากจริงๆ 

 

“ฮ่าๆๆๆ” คิมหันต์ผ่อนลมหายใจอีกครั้งของวันเมื่อเสียงใสๆนั่นยังดังออกมาไม่พัก คนตัวสูงลุกจากเก้าอี้ทำงานแล้วเดินไปที่โซนนั่งเล่น 

 

 

 

“แล้วคิมหันต์เขาทำงานเอ่อ..อะไรหรือขอรับ” ถุงเงินถามด้วยความสงสัย

 

“เรียกคุณคิมแบบนั้นไม่ได้นะถุงเงิน” ถุงเงินขมวดคิ้วเมื่อดีนเอ่ยบอกดุๆ 

 

“ก็ชื่อเขานี่ขอรับ” ตอบตาแป๋ว 

 

“ก็จริงครับ..แต่จะเรียกเขาห้วนๆแบบนั้นไม่ได้” ดีนบอกยังคงเอ็นดูเด็กคนนี้ไม่หาย 

 

“….”

 

“เรียกแค่คุณคิมก็พอครับ” ถุงเงินพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะตกใจเมื่อเห็นใครบางคนมายืนอยู่ 

 

“เสียงดังอะไรกัน..ดีนกูบอกหลายครั้งแล้วใช่ไหมว่าห้องทำงานของกูห้ามส่งเสียง” ดีนรีบลุกขึ้นโค้งหัวทันที 

 

“ขอโทษครับนาย” คิมหันต์ไม่ได้สนใจร่างสูงตรงหน้าแต่สายตามองเลยไปยังถุงเงินที่ยังคงทำท่าตกใจอยู่ คิมหันต์เพียงเข้ามาดูก่อนจะผละเดินออกไป ดีนลูบอกตนเองอย่างโล่งใจ แล้วหันกลับมาหาถุงเงิน 

 

“ทำไมเขาต้องดุพี่ดีนด้วยขอรับ” ถุงเงินพูดเสียงเบา ริมฝีปากอิ่มบึนขึ้นมาจนดีนอดไม่ไหวขยับเข้าไปดึงแก้มก้อนนี้สักหน่อย ถุงเงินกุมแก้มตนเองเพราะนานแล้วที่ไม่มีใครมาทำแบบนี้ ซึ่งเมื่อก่อนคนที่ทำกับเขาเช่นนี้มีเพียงพี่ชายคนโตเท่านั้น เป็นคนเดียวที่รักและเอ็นดูถุงเงินนั่นจึงทำให้เจ้าตัวน้อยเคลิ้มตามได้ไม่ยาก ดีนส่ายหน้าหากเป็นคนอื่นเข้ามาพัวพันกับมาเฟียแบบนี้ก็มีแต่จะกลัว แต่คนที่หัวอ่อนแบบถุงเงินต่างออกไป ใครพูดดีด้วยก็คิดว่าเขาดีไปเสียหมด ซึ่งการทำงานกับมาเฟียทำให้พวกเขาดูคนเป็นได้ไม่ยาก 

 

“คุณคิมก็เป็นแบบนี้ปกติครับ” ดีนยิ้มตอบแล้วหาเรื่องคุยกับถุงเงินไปเรื่อยเปื่อย ซึ่งประโยคต่างๆที่ฟังแล้วแปลกหูดีนก็จะแนะนำให้ถุงเงินได้รู้รวมถึงการพูดสื่อสารต่างๆ

 

“ครับ..บางทีก็เผลอพูดขอรับ” ถุงเงินเกาแก้มตนเองเมื่อลองฝึกพูดคำแปลกใหม่ 

 

“ลองฝึกดูครับ..คำสุภาพมีหลายแบบที่เราพูดกัน..เช่นเรียกอีกคนว่าเธอแทนตัวเองว่าเรา” ถุงเงินพยักหน้ารีบท่องจำใส่สมองว่านี่คือคำสุภาพที่คนที่นี่ใช้กัน 

 

“เธอกินข้าวหรือยังครับ..เรากินแล้วครับ” ดีนพยักหน้าเป็นอันว่าถูกแล้ว มันออกเสียงเปลี่ยนจากคำเดิมเล็กน้อยซึ่งมันไม่ได้ยากอะไร 

 

นั่งเล่นจนถึงเย็นดีนได้รับคำสั่งของคุณคิมหันต์ว่าให้พาถุงเงินลงไปรอที่รถก่อน ร่างบางขึ้นมานั่งบนเบาะนุ่มที่เดิมเหมือนตอนมาช่วงกลางวัน ผ่านไปไม่นานคิมหันต์ก็ขึ้นมาบนรถ โดยมีสายตาของถุงเงินมองอยู่ตลอด รถคันหรูเคลื่อนตัวออกจากหน้าบริษัท ซึ่งตลอดทางมีเสียงพูดจ้อของถุงเงินอยู่ตลอดแม้คิมหันต์จะมีสีหน้าเบื่อโลกเต็มทีแต่ก็ไม่ได้เอ่ยขัด เขาคิดมาทั้งวันแล้วว่าจะเอาอย่างไรกับเด็กคนนี้ดี ไม่มีประวัติให้สืบหากปล่อยไปคงไร้ที่อยู่

 

“เรือนหลังใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางพระนคร..มีแม่น้ำสายหลักไหลผ่านเธอพอจักรู้หรือไม่” ถุงเงินยื่นหน้าเข้ามาถามคิมหันต์ ซึ่งการใช้รูปแบบคำพูดเราเธอนี้ทำให้ดีนตัวเกร็งอยู่ตลอดเพราะไม่คิดว่าถุงเงินจะนำมันมาพูดกับคุณคิมหันต์

 

“นั่งนิ่งๆแล้วหุบปาก” ถุงเงินบึนปากแล้วขยับออกมากอดอกอุตส่าห์พยายามทำท่าทางให้นึกภาพออกแต่ชายคนนี้กลับไม่สนใจที่ถุงเงินพูดเลยแม้แต่นิดเดียว รถเคลื่อนเข้ามาจอดที่คฤหาสน์หลังเดิม คิมหันต์เดินลงรถไปก่อนซึ่งถุงเงินค่อยๆก้าวลงแล้ววิ่งตามร่างแกร่งนั้นไปเพราะกลัวว่าจะไม่ทัน หากถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวท่ามกลางชายชุดดำพวกนี้คงร้องไห้ออกมาเป็นแน่  

 

ถุงเงินวิ่งตามคิมหันต์มาจนทันอีกฝ่ายเปิดประตูแล้วผลุบเข้าไปในห้องพร้อมกัน 

 

“ไปอาบน้ำแล้วมารอกินข้าวเย็น” แม้จะอยากเอ่ยดุคนตัวเล็กนักที่ตามติดแจเขาแบบนี้แทบทั้งวัน  ถุงเงินพยักหน้าก่อนจะมีสาวใช้เดินเข้ามาพาคนตัวบางเดินเข้าไปอาบน้ำ ถุงเงินถอดเสื้อผ้าออกช้าๆอย่างเอียงอาย สาวใช้จึงหันหน้าไปอีกทางเพื่อเตรียมของ 

 

แกร๊ก คิมหันต์เปิดประตูเข้ามาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นแผ่นหลังขาวเนียนไล่มาจนถึงก้นกลมซึ่งมันทำให้เลือดในกายชายหนุ่มวัยสามสิบห้าปีหยุดมองนิ่ง คิมหันต์กลืนน้ำลายลงคอ

 

“คุณคิมคะ” สาวใช้เอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นเจ้านายของตนมายืนอยู่หน้าประตู ถุงเงินหันมองอย่างตกใจแล้วรีบก้าวลงอ่างน้ำทันทีเพื่อซ่อนร่างกายตนเอง

 

“อาบเร็วๆ..”

 

“ค่ะ” เธอตอบ แล้วก้มหัวให้มาเฟียหนุ่มที่เธอเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก สาวใช้ที่นี่นั้นล้วนเป็นคนมีอายุอานามเนื่องจากคุณคิมป้องกันเรื่องรักๆในที่ทำงานจึงไม่มีผู้หญิงสาวๆสวยๆเลยสักคน 

 

ขณะอาบน้ำถุงเงินก็มองอะไรไปเรื่อยแต่ดวงตาดันไปสะดุดกับบางอย่าง

 

“งามมากเลยขอรับมันคือกระไรฤา” สาวใช้เลิกคิ้วขึ้นแล้วมองตามสายตาของถุงเงิน 

 

“เป็นแผ่นแปะแผลของลูกสาวป้าจ้ะ..ชอบเหรอ” ถุงเงินพยักหน้าหงึกหงัก ซึ่งเธอก็หยิบออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้ถุงเงินหนึ่งแผง เวลาเธอเห็นสายตาเด็กคนนี้ทีไรเธอมักจะเอ็นดูอยู่เสมอ ถุงเงินรับมันมามองด้วยรอยยิ้ม น่ารักมากจนแทบละสายตาออกไม่ได้เลย รูปวาดแบบนี้มันดูสวยงามมากจริงๆ หลังจากอาบน้ำเสร็จถุงเงินก็ลงมาทานข้าวกับคิมหันต์เหมือนอย่างเดิม 

 

 

 

“พรุ่งนี้จะคุยเรื่องสัญญาซื้อตัว..รีบเข้านอนซะ” 

 

“ซื้อตัวกระไร” ถุงเงินย่นคิ้วมองคิมหันต์ด้วยสายตาไม่ไว้ใจกับคำกล่าวอีกอย่างตอนนี้อยู่กันสองต่อสอง 

 

“อธิบายไปก็ไม่เข้าใจรีบเข้านอน” คิมหันต์ส่งสายตามองไปยังที่นอนด้านล่าง 

 

“ไม่เอาเราจะไปนอนกับพี่ดีน” ถุงเงินว่าออกมาเพราะรู้แล้วว่ามีคนใจดีกว่าชายผู้นี้ คิมหันต์กดสายตามองถุงเงินนิ่ง

 

“อย่ามาทำตัวกลับไปกลับมาถ้าฉันเบื่อนายเมื่อไหร่จะส่งไปให้เอง”

 

“แล้วทำไมเธอต้องเบื่อเราก่อน” ถุงเงินจับนิ้วตนเองเพราะรู้สึกกดดันกับสายตานี้ 

 

“หรือว่าแกล้งเซ่อเพราะอยากได้ผัวหลายคน” คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้น ถุงเงินเม้มปากมองคนปากเสียด้วยความไม่พอใจ

 

“เราไม่เหมือนเธอสักหน่อยพาเราเข้าหอก่อนแต่งงาน..แถมยังไม่ได้ไปสู่ขอคุณพ่อเราด้วยนี่มันชิงสุกก่อนห่ามชัดๆ อีกอย่างเราไม่อยากเป็นขี้ปากชาวบ้านดอกนะที่มีผัวหลายคน” ถุงเงินเถียงฝ่ายพี่จนคอเป็นเอ็น 

 

“ยิ่งพูดยิ่งเพ้อเจ้อ” คิมหันต์อุ้มเจ้าเด็กอวดดีคนนี้ขึ้นแล้วพามาที่เตียงนอนของตนเองแทนที่นอนบนพื้นซึ่งเตรียมเอาไว้ให้ก่อนหน้านี้ ถุงเงินพยายามดิ้นออกแต่ก็ถูกเจ้าคนตัวยักษ์โยนลงบนเตียงแล้วขึ้นมาใช้แขนรัดเอวเอาไว้ 

 

เสียงร้องดังเจียวจาวออกมาด้านนอกจนพวกบอดี้การ์ดต่างหันมองหน้ากัน ไม่เคยมีใครกล้าโวยวายใส่คุณคิมแบบนี้มาก่อน 

 

คนที่หมดแรงเร็วคงไม่พ้นถุงเงิน ร่างบางหอบหายใจแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่ใช้แขนล่ำกักตัวเขาเอาไว้ แต่พอมองนานๆกลับกลายเป็นว่าถุงเงินเกิดหน้าแดงขึ้นมาเลยรีบหลุบตาให้ต่ำลง ซึ่งนอนลืมตาอยู่นานจนสัมผัสได้ว่าคิมหันต์นั้นหลับลงไปจริงๆแล้ว แต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเหลือบเห็นรอยฟันบนหลังมือของคิมหันต์ ซึ่งเจ้าของแผลนี้เป็นรอยกัดฝังคมเขี้ยวของเขาไม่ผิดแน่ มือเล็กเอามันขึ้นมาดูแล้วหยิบบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าตนเอง เป็นแผ่นแปะแผลที่บ่าวคนนั้นแนะนำมาว่าควรใช้อย่างไร ถุงเงินไม่เคยทำให้ใครมีแผลแบบนี้มาก่อนจึงรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก มือน้อยติดแผ่นแปะแผลให้อย่างเบามือก่อนจะหลับตามลงไป ในห้วงแห่งนิทรา คิมหันต์ค่อยๆรั้งตัวถุงเงินเข้ามา จมูกโด่งฝังลงบนลำคอเพื่อสูดกลิ่นความหอม 

 

 เปลือกตาคมกระพริบตื่นขึ้นมาในตอนเช้าคิมหันต์ยกแขนขวาของตนที่กอดรัดเด็กคนนี้ไว้ออกมานวดเนื่องจากความเมื่อยและชา ดวงตาคมมองถุงเงินที่นอนอ้าปากหวอน้ำลายยืดเต็มหมอนจนชื้นไปเสียหมด มาเฟียหนุ่มผ่อนลมหายใจแล้วพลิกหมอนเป็นอีกด้านให้ ขณะกำลังลุกขึ้นก็ต้องชะงักเมื่อเห็นบางอย่างแปะอยู่บนหลังมือ ดวงตาคมเหลือบมองคนบนเตียงก่อนจะผ่อนลมหายใจไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครทำ เขากำลังจะดึงมันออกเพราะขนลุกกับลายพลาสเตอร์แมวขาวสีชมพูอันนี้ แต่ไม่รู้ทำไมคิมหันต์ถึงชะงักอยู่อย่างนั้นแล้วลดมือลงไม่ดึงออกแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำในตอนเช้า 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คอมเมนต์

Chapter List