ภูพิงค์เคียงตฤณ ตอนที่ 7

Reader Settings

Size :
A-16A+

ตอนที่ 7 ชมพูไม่ใช่รพี

 

 

ร่างบางยืนแน่นิ่ง ในใจครุ่นคิดว่าควรทำอย่างไรต่อไปดี เขาควรเลือกอะไรดีระหว่างการที่ต้องถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเพื่ออิสระที่รออยู่ข้างหน้ากับก้มหน้าก้มตาอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต เงินสิบห้าล้านไม่ใช่น้อยๆเลยนะเขาจะหามาคืนได้เมื่อไหร่ก็ยังไม่รู้เลย

 

ดวงตากลมโตเป็นประกายจ้องมองแผ่นหลังของเจ้าของคฤหาสน์ที่เดินหายขึ้นไปยังชั้นบน หัวใจดวงน้อยๆรู้สึกไร้ค่า สองขาเรียวเดินขึ้นไปที่ห้องทางปีกขวาของคฤหาสน์ แต่ในตอนนั้นเองที่หางตาของชมพูเหลือบไปเห็นว่าห้องริมสุดทางฝั่งซ้ายของคฤหาสน์เปิดอยู่

 

คุณตฤณภพน่าจะอยู่ที่ห้องนั้น ไม่ใช่ห้องนอนของตัวเอง

 

 

 

ร่างบอบบางเดินเข้าไปภายในห้องนอนที่คุ้นตา หากแต่ไม่ได้เข้ามานอนแต่อย่างใด ชมพูเข้ามาในห้องนี้เพื่อดูแลทำความสะอาดและรักษาข้าวของทุกอย่างไว้ตามคำสั่งของป้านวลเท่านั้น

 

คุณตฤณภพนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาวตรงปลายเตียง เขายกแก้วเหล้าสีอำพันขึ้นมาและกระดกดื่มความขมปร่าเข้าปากจนหมดแก้ว สายตาคมไม่ได้เหลือบมองคนมาใหม่เลยสักนิด แต่ทว่าสัญชาตญาณของผู้ชายอันตรายรับรู้การมาของใครบางคนแล้ว

 

อึก!

 

แก้วเหล้าถูกเติมและกระดกมันเข้าไปอีกครั้งและอีกครั้ง ความเลือดเย็นและเย็นชาทำให้ชมพูไม่กล้ากระดุกกระดิกไปไหน หากคุณตฤณยังไม่เอ่ยสั่ง

 

ปึก!

 

 

 

แก้วเหล้าใบเดิมที่ถูกเทเหล้าใส่จนปริ่มถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรง จนคนตัวเล็กสะดุ้งโหยง ชมพูยกมือขึ้นมาลูบต้นแขนทั้งสองข้างของตัวเองอย่างปลอบประโลม

 

ไม่เป็นไร อย่ากลัว

 

 

 

“ดื่มซะ รู้ใช่ไหมว่าถ้าตามมาถึงนี่แปลว่านายเลือกแล้ว”

 

“ครับ”

 

ชมพูก้มหน้ารับชะตากรรม เขาเลือกแล้วเลือกที่จะทิ้งศักดิ์ศรีและยอมพลีกายแลกกับอิสระที่รออยู่

 

“หึ ไร้ยางอาย”

 

ร่างสูงเหยียดยิ้ม สายตามองตรงไปยังผนังห้องหรู ราวกับว่ามันมีอะไรให้มองนักหนา คำพูดและการกระทำยิ่งกดให้ชมพูดูด้อยค่า ไม่เคยเกลียดตัวเองเท่าวันนี้มาก่อนเลยในชีวิต

 

มือสวยหยิบแก้วเหล้าสีอำพันที่มีเหล้าอยู่ครึ่งแก้วขึ้นมา มันไม่ได้ผสมอะไรเลยแม้แต่โซดาหรือน้ำแข็ง ชมพูไม่เคยดื่มมาก่อนเพียงแต่เคยได้กลิ่นยามที่เก็บแก้วเหล้าของผู้เป็นพ่อไปล้าง แค่กลิ่นก็ฉุนขึ้นสมองแล้ว หากดื่มเข้าไปคงจะแสบคอน่าดู

 

คุณตฤณภพไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมาอีก แต่บรรยากาศเย็นยะเยือกรอบตัวกดดันให้ชมพูยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มทีเดียวจนหมดแก้ว

 

แค่กก แค่กก

 

อึก

 

 

 

ทรมาน

 

น้ำหูน้ำตาไหลซึมออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ สองขาล้มทั้งยืนลงไปบนพื้นเย็นเฉียบพร้อมกับไอโขลกอย่างน่าสงสาร

 

แค่กก แค่กก

 

 

 

ใบหน้าหวานละมุนขึ้นสีแดงเป็นริ้วไปทั้วทั้งใบหน้า หัวใจและเลือดในร่างกายสูบฉีดอย่างรุนแรง หูของชมพูแว่วเหมือนได้ยินว่าคุณตฤณภพสั่งอะไรสักอย่าง แต่เขาฟังไม่เข้าใจนัก

 

 

 

พรึบ

 

 

 

สุดท้ายสองขายาวก็เดินย่างสามขุมเข้ามาก่อนจะอุ้มร่างเล็กน่าทะนุถนอมไปโยนทุ่มลงบนเตียงนุ่มอย่างไม่สนใจว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะเจ็บหรือไม่

 

คุณตฤณภพขึ้นไปคร่อมอยู่บนท่อนขาเล็ก ดวงตาสีนิลจ้องมองใบหน้าสวยนั้น เขาเริ่มเมาแล้วเพราะกินไปหลายแก้วจนมันลดลงมาครึ่งขวดโดยใช้เวลาไม่กี่นาที ส่วนคนใต้ร่างไม่ต้องพูดถึง ความเมาเข้าครอบงำทั้งที่เพิ่งจะดื่มไปแค่ครึ่งแก้วเท่านั้น

 

“แทนตัวเองว่า ‘ระพี'”

 

“ทำไมถึง…”

 

“ไม่ต้องถาม ฉันสั่งนายก็แค่ทำตาม”

 

“แล้วถ้าชมยอม หลังจากคืนนี้ชมไปจากที่นี่ได้จริงๆใช่ไหมครับ”

 

“อืม”

 

“นอนอ้าขาให้ฉันแล้วแทนตัวเองว่า ‘รพี’ ได้แล้วเด็กน้อย”

 

“อื้อออ”

 

ลำคอขาวถูกปลายจมูกโด่งซุกไซร้ ปลายหนวดที่เริ่มยาวทิ่มแทงไปตามผิวสวยบริสุทธิ์ เหมือนกับการกระทำอันแสนดุร้ายที่กำลังทิ่มแทงหัวใจดวงน้อยๆ

 

“เธอชื่ออะไร”

 

“ระ รพีครับ อื้อ”

 

ชมพูเงยหน้าเชิดขึ้นยามที่ไหปลาร้าสวยถูกริมฝีปากดูดเม้มอย่างแรงจนขึ้นรอยแดง ความกลัวทำให้น้ำตาสีใสเอ่อล้นมาที่หางตา

 

“รพี คนทรยศสินะ”

 

 

 

 

 

ชมพูไม่รู้ว่ารพีคือใคร แต่คงเป็นเจ้าของห้องห้องนี้ เตียงเตียงนี้ และเป็นคนที่ทำให้คุณตฤณภพคลั่งได้ถึงขนาดนี้ ปลายจมูกโด่งเริ่มซุกไซร้รุนแรงขึ้น ฝ่ามือหราบีบที่หัวไหล่อย่างแรงจนชมพูรู้สึกเจ็บ การถูกย่ำยีครั้งแรกมันต้องเจ็บปวดมากขนาดนี้เลยเหรอ

 

ไม่เป็นแล้ว ไม่อยากเป็นรพีแล้ว

 

 

 

“คะคุณตฤณ ยะ อย่าทำชมเลยนะครับ อึก ชมขอร้อง ฮึก ฮืออออ”

 

“รพี นายทรยศความรักของฉัน”

 

“ไม่ใช่ครับนี่ชม ชมพูไม่ใช่เขา ไม่ใช่ ฮือออ”

 

กึก

 

 

 

คนเมาเหมือนจะชะงักค้าง มาเฟียผู้กุมอำนาจดูเหมือนจะเสียศูนย์ให้กับใครบางคนที่ชื่อรพี ตฤณภพสะบัดหน้าไปมาก่อนจะจ้องมองใบหน้าที่เปียกรท้นด้วยน้ำตา

 

“ปล่อยชมเถอะนะครับ ชมไม่อยากทำแล้ว ชมไม่อยากเป็นรพีแล้ว ฮือออ”

 

คุณตฤณภพน่ากลัวเกินไป ชมพูนอนสั่นราวกับลูกนกไร้เรี่ยวแรงขัดขืน ก่อนหน้านี้อาจจะยินยอมแต่ตอนนี้เขากำลังกลัว ในตอนนี้คุณตฤณเอามือออกจากไหล่เล็กพร้อมมาบีบที่เอวเล็กอย่างไม่ออมมือ

 

แต่พอได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญเขาก็หยุดชะงัก ทั้งที่เกลียดแสนเกลียดการใช้อำนาจแต่ตัวเองกลับทำเสียเอง 

 

สายตาคมมองสบดวงตาไร้เดียงสา ดวงตาที่เขามองว่ามันเสแสร้งแกล้งทำ เหมือนเกินไป เหมือนกับใครบางคนที่เขาทั้งรักทั้งเกลียด แต่เมื่อกี้เขาก็พิสูจน์อะไรบางอย่างแน่ชัดแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

“ออกไป! หาเงินสิบห้าล้านมากองตรงหน้าฉันแล้วฉันจะปล่อยไป”

 

น้ำเสียงเอ่ยบอกอย่างแผ่วเบา ชมพูรีบลุกขึ้นมานั่ง มือสวยดึงสาบเสื้อที่ถูกเปิดออกจนเห็นไปถึงไหนต่อไหนให้ชิดกัน จากนั้นจึงรีบวิ่งออกจากห้องกลับไปที่เรือนนอนของตัวเอง

 

 

 

.

 

 

 

 

 

“ฮึก ฮึก”

 

ชมพูรอดพ้นน้ำมือของมาเฟียอย่างหวุดหวิด อยากจะจับตัวเองมาฟาดให้ขาลายเหมือนกับที่เคยถูกผู้เป็นพ่อฟาด ถึงจะไม่เคยได้รับศักดิ์ศรีจากใคร แต่ทำไมต้องทำลายศักดิ์ศรีของตัวเองด้วยการกระทำที่แสนจะโง่งม

 

เสียงสะอื้นดังปะปนกับเสียงน้ำจากฝักบัว ภายในห้องน้ำคับแคบในห้องนอนของคนใช้อย่างเขา ชีวิตมีเรื่องต้องให้ทำอีกมากมาย การนอนคือทางออกของทุกสิ่งแล้วพรุ่งนี้ค่อยเริ่มต้นใหม่ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ตีสี่แล้ว สุดท้ายชมพูก็หลับไปพร้อมกับคราบของหยาดน้ำตา……

 

 

 

.

 

 

 

04.00 น.

 

 

 

พื้นคฤหาสน์ทั้งชั้นบนและชั้นล่างใสแจ๋วจากการเช็ดถู ถึงแม้จะกินพื้นที่ไปหลายไร่แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับหนุ่มน้อยตัวเล็กที่เมื่อคืนเพิ่งผ่านเรื่องราวที่ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ แต่ที่ต้องตื่นเช้ากว่าเดิมเพราะเขามีเหตุผล

 

บันไดของคฤหาสน์สีทองมีหลายขั้น แต่ถึงอย่างนั้นชมพูก็คลานเข่าเช็ดทีละขั้นลงมาเรื่อยๆอย่างขยันขันแข็ง เหงื่อไหลไคลย้อยที่ข้างขมับไม่ใช่ปัญหาของคนที่สู้ชีวิตอย่างชมพู เมื่อทุกอย่างเสร็จสรรพเรียบร้อยเขาจึงเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายและอยู่ในชุดนักศึกษาตั้งแต่ท้องฟ้าด้านนอกเพิ่งเปลี่ยนสี พระอาทิตย์ยังไม่โผล่เต็มดวงด้วยซ้ำ

 

 

 

“ป้าฉันได้ข่าวมาใหม่ว่าคุณรพีกำลังจะแต่งงานกับคนอื่น”

 

“พูดเป็นเล่นนังเหว่า เดี๋ยวคุณท่านมาได้ยินหัวเอ็งจะขาด”

 

“จริงๆนะป้า แต่งงานกับผู้จัดการบริษัทอะไรเนี่ยแหละ คนในโซเชียลบอกว่าไม่เหมาะสมกันสักนิด ดาราดังกับพนักงานเงินเดือน หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่นายท่านโมโหร้ายตลอดเวลาตั้งแต่กลับมาคราวนี้”

 

ป้านวลเงียบไปพักหนึ่งราวกับกำลังจะตัดบทไม่รับรู้ หรือไม่หญิงวัยกลางคนอาจจะกำลังคิดตามที่กาเหว่าว่าก็เป็นได้ ห้องครัวเงียบกริบ คนที่กำลังจะเดินเข้ามาพอดี

 

เขาเกือบจะเป็นตัวแทนของคุณรพีแล้ว ถึงแม้จะเป็นอย่างที่พี่เหว่าว่า ถึงคุณรพีจะแต่งงานกับคนอื่นแล้วก็ยิ่งไม่ควร

 

ชมพูสูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างอย่างที่ชอบทำ ความทุกข์ใจความสงสัยต่างๆถูกซ่อนเอาไว้ในหัวใจดวงน้อยๆ

 

 

 

 

 

“ป้านวลพี่เหว่ามาเตรียมอาหารกันแล้วเหรอครับ”

 

“ชมพู ไหวแน่นะตื่นเช้าทุกวันแบบนี้”

 

ชมพูแลกเปลี่ยนกับพี่เหว่าด้วยการรับงานบ้านทั้งหมดมาทำเองคนเดียว ส่วนเรื่องงานครัวและมื้อเช้าของนายท่านใหญ่ของบ้านยกให้เป็นของพี่เหว่าและป้านวล

 

ใช่…ชมพูอยากหนีหน้าคนใจร้ายสักพักหนึ่ง

 

“ชมไหวครับ”

 

“แต่พี่เห็นท่าว่าจะแย่ เข้าหน้านายท่านทีไรกลัวว่าจะตักข้าวหกเลอะเทอะ” พี่กาเหว่าว่า

 

“ขอโทษจริงๆนะครับพี่กาเหว่าที่ไม่ได้ไปช่วย”

 

กาเหว่าที่เผลอทำหน้าเหนื่อยอ่อนรีบเปลี่ยนสีหน้ายิ้มกว้างทันที ชมพูเป็นเด็กน่าเอ็นดู เห็นน้องได้เรียนเธอก็อยากจะสนับสนุน หากเรียนจบน้องจะได้ไปเจอสิ่งที่ดีมากกว่าอยู่แต่ท้ายคฤหาสน์และก้นครัวแบบบนี้

 

“ขอโทษอะไรกัน ดีเสียอีกพี่ไม่ต้องก้มหน้าถูพื้นให้ปวดหลัง ขอบคุณเสียอีกที่น้องชมรับทำงานบ้านแทนพี่”

 

ชมพูยิ้มกว้าง อย่างน้อยในวันสีเทาๆยังมีพี่เหว่าและป้านวลที่ยังใจดีกับเขา

 

“นี่จ้ะ แซนวิสเอาไปกินนะ ไหนๆก็ไม่ได้อยู่กินข้าวเช้าแล้ว”

 

“ขอบคุณนะครับพี่เหว่า ขอตัวไปเรียนก่อนนะครับป้านวล สวัสดีครับ”

 

หนุ่มน้อยตัวขาวยกมือไหว้สวัสดีคุณป้าแม่บ้านและพี่แม่บ้าน จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าลืมกระเป๋า แต่พอกลับไปที่เรือนคนใช้ก็หามันไม่เจอก่อนที่จะนึกได้ว่าเมื่อคืนเขาถือติดขึ้นไปบนห้องนั้นด้วย พอตอนจะกลับก็กลัวจนลืมทุกสิ่งอย่าง

 

ชมพูตัดสินใจขึ้นไปห้องที่แสนจะน่ากลัวนั้นอีกครั้ง มือสวยแง้มเปิดประตูเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก คุณตฤณภพกลับห้องตัวเองไปแล้ว คนตัวเล็กรีบเดินไปหยิบกระเป๋าที่วางกองเป็นของไร้ค่าที่พื้นก่อนที่สายตาคู่สวยจะมองเห็นร่างกายสูงใหญ่นอนกองอยู่ที่พื้นอีกฟากหนึ่งของเตียง

 

คราวนี้ชมพูขอเป็นคนไร้น้ำใจไม่เข้าไปช่วยเหลือเหมือนครั้งก่อนแล้ว เขายู่หน้าใส่คนใจจร้ายที่นอนหลับเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ 

 

“ใจร้ายนักก็นอนตรงนั้นต่อไปนะครับ”

 

พูดจบนักศึกษาหนุ่มชั้นปีที่สองก็หมุนตัวออกจากห้องด้วยความเร็วสูงก่อนที่เจ้าของบ้านจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน

 

.

 

 

 

บรรยากาศในห้องอาหารในช่วงเจ็ดโมงตรงเป๊ะแบบไม่ขาดไม่เกิน เจ้าของบ้านที่นั่งอยู่หัวโต๊ะดูท่าจะหงุดหงิดมากกว่าทุกวัน กาเหว่านำกาแฟมาเสริฟตามด้วยอาหารเช้าหลากหลายสัญชาติ แต่นายท่านกลับไม่ยอมทานแถมหางตาเฉี่ยวเหมือนเหยี่ยวยังตวัดมามองจนเธอสะดุ้งโหยงเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตา

 

“คนงานอีกคนไปไหน?”

 

เสียงทุ้มกดต่ำ สายตาคมจ้องมองอาหารไม่ได้มองหน้าสาวใช้ข้างหลังเลยสักนิด

 

“อะเอ่อ หมายถึงป้านวลหรือคะนายท่าน”

 

“ป้านวลอยู่ในครัวแล้วฉันจะถามหาทำไม!”

 

กาเหว่าไม่คิดว่าเช้านี้จะต้องมาเจอกับสถานการณ์ที่แสนจะกดดันยามที่ยืนอยู่เพียงลำพัง หากนายท่านจะถามถึงชมพูเธอก็ไม่แน่ในนัก เพราะตั้งแต่นายท่านตฤณภพกลับมายังไม่แม้แต่ชายตามองหรือแม้แต่จะสนทนาด้วยเลยสักนิด เธอเลยไม่คิดว่านายท่านจะถามถึง

 

บอกตามตรงว่าตอนเห็นชมพูเมื่อปีก่อน เธอยังตกใจเมื่อชมพูดูลักษณะคล้ายกับใครบางคน ไม่ว่าจะความน่ารักน่าทะนุถนอม ผิวขาวเนียนเหมือนหยวกกล้วย ดวงตากลมโตดูทั้งน่ารักและน่าสงสาร หากในตอนนั้นนายท่านไม่มีคนรักอยู่แล้วเธอคิดว่าคุณท่านจะพามาอยู่ในฐานะเด็กในปกครองเสียอีก แต่ที่ไหนได้พามาอยู่ก้นครัวจากนั้นก็หายไปนานนับปี

 

“น้องชมหรือคะ นะน้องชมไปเรียนแล้วค่ะ”

 

“เจ็ดโมงเช้าเนี่ยนะ”

 

ความจริงชมพูไปตั้งแต่หกโมงเช้าต่างหาก แต่กาเหว่าไม่กล้าบอกหรื่ออธิบายมากเกินที่ผู้เป็นเจ้านายถาม

 

“ออกไปแต่เช้า กลับมาก็ดึกดื่นดูเหมือนว่าฉันเลี้ยงดีเกินไปสินะถึงได้ทำตามใจชอบ”

 

“….”

 

กาเหว่าเอาแต่ก้มหน้าก้มตา เธอจะง้างปากพูดแต่ละทีก็แทบจะถูกแช่แข็ง สงสารน้องก็สงสารแต่จะทำยังไงได้เธอไม่มีสิทธิ์อธิบายหรือออกความคิดเห็นไปมากกว่านี้

 

 

 

 

 

 

 

*****

คอมเมนต์

Chapter List