เจ้าสาวของไคเดน ตอนที่ 3

Reader Settings

Size :
A-16A+

ขอลี้ภัย

เอริคาซกลับมาที่ป่าโอ๊คในตอนพลบค่ำ พร้อมกับอาหารที่เขาให้แม่ครัวจัดไปให้บนห้องนอนถึงสองเท่าของมื้อปกติ

“เขาฟื้นหรือยัง?” เอริคาซถามแคลโลที่วิ่งวนอยู่โคนต้นโอ๊ค มันร้อง งี้ด งี้ด แล้ววิ่งนำลงไปในโพรงไม้

เอริคาซตามเข้าไปก็พบว่าชายชุดดำยังคงนอนนิ่งอยู่ท่าเดิม แต่ทว่าทันทีที่เขายอบตัวลงนั่งข้าง ๆ ร่างสูงใหญ่ก็ตวัดแขนมาล็อกคอ และยังเอามีดเล่มเล็กปลายแหลมมาจ่อด้วย

“เจ้าเป็นใคร?” เสียงแหบต่ำถามอยู่ชิดใบหู

“ข้าเป็นผู้ช่วยชีวิตไม่ให้ท่านถูกอารยะฆ่าตาย ไยท่านจึงเนรคุณข้า ด้วยการเอาอาวุธมาจ่อกันเช่นนี้” เอริคาซทำใจดีสู้เสือ พลางก็เอ่ยทวงบุญคุณบุรุษชุดดำทันที

“เจ้าเป็นคนดี” บุรุษชุดดำลดมีดในมือลง ก่อนจะเสียบมันกลับไปไว้ข้างรองเท้าบูทสีดำ

“แน่นอน เพราะข้าช่วยชีวิตท่าน” เอริคาซเชิดหน้า เผยความงดงามและดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่สู่สายตาชายแปลกหน้าที่เพิ่งเห็นเต็มสองตา

“เปล่า เพราะเจ้าอยู่ฝั่งตรงข้ามกับอารยะ”

“ท่านกำลังจะบอกว่าอารยะเป็นคนเลวเช่นนั้นหรือ?”

บุรุษในชุดดำไม่ตอบ เขาขยับไปนั่งพิงผนังรากไม้ แล้วไล่สายตามองเด็กหนุ่มตรงหน้า “เจ้ายังไม่ได้ตอบข้าว่าเจ้าเป็นใคร”

“ข้าตอบแล้วว่าเป็นผู้ช่วยชีวิตท่านให้รอดพ้นจากคมดาบ” แล้วเอริคาซก็ล้วงห่ออาหารออกมาจากเสื้อคลุม “และยังช่วยให้ท่านพ้นจากความหิวกระหาย” เขายื่นทั้งน้ำและอาหารไปให้ชายตรงหน้า

“ขอบใจ” บุรุษชุดดำรับมันไป เขาหลุบตาลงมองอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจแกะกิน

“ได้ยินว่าท่านฆ่าแม่ทัพของโฮโมซีนุส?”

“เฮดีสชั่วช้าสมควรตาย”

“เขามักกดขี่ข่มเหงและรีดไถ่ชาวบ้านใช่หรือไม่? ข้าเคยได้ยินพวกทางใต้พูดกัน”

“นั่นเป็นเรื่องชั่วช้าเพียงเสี้ยวที่มันทำ”

“ท่านคงแข็งแกร่งมากถึงสามารถจัดการกองทัพและเข้าถึงตัวเฮดีสได้ เขาเชี่ยวชาญในการรบและเหลี่ยมจัด”

“ดูเหมือนเจ้าจะรู้จักมันดี”

“จริงหรือไม่เล่า?”

“เป็นจริงเช่นนั้น”

เอริคาซยิ้มกว้าง ก่อนจะเอ่ยถาม “ท่านเป็นนักรบรับจ้างแห่งหุบเขานอริสใช่หรือไม่?”

บุรุษในชุดดำเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “เจ้ารู้จักชนกลุ่มนั้นด้วยหรือ”

“ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วจตุรทิศเช่นนั้น พวกเขาเป็นนักรบผู้รักสันโดษ รับจ้างฆ่าเฉพาะคนเลวเท่านั้น เป็นเรื่องจริงหรือไม่” เอริคาซถามอย่างใคร่รู้ และตื่นเต้นที่ได้พบกับหนึ่งในสมาชิกของชนกลุ่มนั้น “ผู้นำของพวกท่านชื่อไคเดนใช่หรือไม่?”

นัยน์ตาสีดำขลับขยายอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่บุรุษชุดดำจะหลุบลงซ่อนแววขบขัน แต่เด็กหนุ่มตัวเล็กหน้าตาน่ารักก็ขยับเข้ามาเร่งเร้าด้วยการเขย่าแขน

“ใช่หรือไม่ท่าน?”

ชายหนุ่มได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกุหลาบยามที่คนตัวเล็กขยับ เขาจึงเอ่ยถาม

“เจ้าอาบน้ำกุหลาบมาหรือ ถึงได้มีกลิ่นกุหลาบติดตัวเช่นนี้”

เอริคาซทำจมูกฟุดฟิด สูดกลิ่นที่คนตัวโตว่า “ข้าคงกำลังตื่นเต้น โรสในตัวข้าถึงได้กำจายออกมา” เอริคาซบอกความพิเศษของตัวเองโดยไม่ปิดบัง

“โรส?”

เมื่อคนตรงหน้าเลิกคิ้วสงสัย เอริคาซก็รีบขยายความ

“ข้าชื่อเอริคาซ ทายาทแห่งโรส ชาวเฮียร์สเช่นท่านเคยได้ยินตำนานแห่งโรสบ้างหรือไม่”

“เจ้าไม่ควรเล่าความลับของตระกูลให้คนแปลกหน้าฟัง” ชายหนุ่มท้วงติง ใบหน้าคมไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายที่อีกฝ่ายจะบอกเล่าออกมา

เอริคาซมีสีหน้าเศร้าลงในทันที เจ้าของร่างบางผิวสีขาวอมชมพูทิ้งแผ่นหลังไปกับรากไม้อย่างหมดอาลัยตายอยาก

“มันไม่เป็นความลับอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ผู้นำทั้งสี่ดินแดนล่วงรู้ความลับ พวกเขาต่างต้องการตัวข้าไปเป็นราชินีเพียงเพื่ออำนาจและความเป็นใหญ่เหนือดินแดนอื่น”

บุรุษหนุ่มชุดดำวางห่อข้าวที่พร่องไปเพียงครึ่งลง เขายกน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นพิศมองใบหน้าเศร้า

“แล้วเจ้าอยากเป็นราชินีของดินแดนใด?”

“ข้าอยากอยู่อย่างสงบในทุ่งดอกไม้แห่งโรส อ่านตำรา ผสมยาสมุนไพร” ดวงตาสีสนิมล่องลอย ยามฝันถึงชีวิตอันแสนสงบ “ต่อให้ต้องทนร่ำเรียนวิชาการบ้านการเรือนกับท่านแม่ไปทั้งชาติก็ยังดีกว่าต้องไปปรนนิบัติผู้นำคนใด”

“เจ้าจะได้เป็นราชินีเชียวนะ ครอบครองดินแดนพรีดิเอิร์ธทั้งเหนือใต้ออกตก ไม่ชอบหรือ?”

“ถ้าชอบข้าคงไม่มานั่งปรับทุกข์กับบุรุษแปลกหน้าเช่นท่านหรอก ป่านนี้รีบไปเรียนการบ้านการเรือนเพื่อเตรียมปรนนิบัติสามีมิดีกว่าหรือ”

ตัดพ้อแล้วมุมปากสีเชอร์รีก็เริ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ หนุ่มน้อยหันมองบุรุษหน้าคม

“ท่านคงรู้แล้วว่าข้าคือน้องชายของพี่อารยะ วันนี้เขามาตามล่าหาตัวคนที่ฆ่าแม่ทัพของเขา”

“แล้ว?”

“เขาบอกว่าหากพบเห็นให้ส่งตัวให้ ไม่เช่นนั้นจะฆ่าให้ตายทั้งคู่”

“แล้ว?”

“ข้าจะไม่ส่งตัวท่านให้พี่อารยะ แต่ข้าจะปล่อยตัวท่านกลับไปหาผู้นำของท่าน”

“เจ้าหมายถึงไคเดน?”

“ใช่ ข้าได้ยินว่าเขาเก่งกาจนัก ท่านช่วยนำสารจากข้าไปแจ้งแก่นายของท่าน ว่าข้าจะจ้างให้เขามาคุ้มกันและพาครอบครัวของข้าลี้ภัยออกไปจากดินแดนพรีดิเอิร์ธ”

บุรุษชุดดำกลั้นยิ้มจนแก้มเกร็งเป็นรอยบุ๋ม “งานใหญ่เยี่ยงนั้นเจ้าคงต้องใช้เหรียญทองมากโข”

“โรสมั่งคั่งมากท่านไม่รู้หรือ ขอเพียงทุกชีวิตปลอดภัยข้าจะยกให้ทั้งหมด”

ชายหนุ่มครุ่นคิดก่อนจะเสนอ “เจ้าอาจไม่ต้องเสียเหรียญทองสักเหรียญ”

“งั้นหรือ ข้าต้องทำเช่นไร” เอริคาซถามอย่างกระตือรือร้น ร่างเล็กขยับเข้าไปใกล้ ดาวตากลมเจิดจ้าลุกโพลง

“เป็นเจ้าสาวของเขาอย่างไรเล่า เจ้าสาวของไคเดน”

 

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เอริคาซกลับมาที่ป่าโอ๊คพร้อมกับม้าตัวหนึ่งตามที่ชายชุดดำขอเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับการที่เขาจะให้ผู้นำแห่งเฮียร์สช่วยเหลือเรื่องที่เอริคาซร้องขอ

“หวังว่าท่านจะรักษาคำพูด” เอริคาซดักคอไว้ก่อน

“ชาวเฮียร์สไม่เคยตระบัดสัตย์” บุรุษชุดดำที่บัดนี้ใช้ผ้าคลุมสีเดียวกันปกปิดใบหน้าเหมือนที่เอริคาซพบเมื่อวานตอบกลับมาชัดถ้อยชัดคำ

“อีกสองสัปดาห์ข้าจะมาพบเจ้าที่ป่าโอ๊คนั่น โรส”

“ข้าชื่อเอริคาซ”

“ข้าอยากเรียกเจ้าเช่นนั้นเพราะกลิ่นกุหลาบมันออกมาจากตัวเจ้าตลอดเวลา” ชายหนุ่มชุดดำว่าแล้วก็กระโดดขึ้นคร่อมบนหลังม้า เขายังเจ็บแปลบแผลที่หลังอีกนิดหน่อย แต่นับว่าสมุนไพรของเอริคาซช่วยทำให้เขาฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวก่อน ท่านยังไม่ได้บอกข้าเลยว่าท่านชื่ออะไร” เอริคาซวิ่งตามม้าที่กำลังวิ่งเหยาะ ๆ

ชายหนุ่มชุดดำกระตุกบังเหียนเร่งความเร็วในทันที ม้าตัวนั้นจึงทิ้งห่างจากเอริคาซ เด็กหนุ่มชะลอฝีเท้าลงและหยุดวิ่งในที่สุด ก่อนที่เขาจะก้มตัวลง ใช้มือทั้งสองข้างค้ำไว้ที่หัวเข่าแล้วหอบแฮก

เสียงฝีเท้าของม้าดังไกลออกไปเรื่อย ๆ แล้วมันก็ไปหยุดอยู่ที่ชายป่าทางทิศเหนือ

ชายหนุ่มชุดดำดึงบังเหียนม้าให้หันกลับมาทางเอริคาซ เขากระตุกผ้าคลุมหน้าออกเผยใบหน้าคมสันที่แตกต่างจากเผ่าพันธุ์ใดในจตุรทิศ และเผยรอยยิ้มที่เอริคาซเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ก่อนจะเอ่ย

“โรส… เจ้าจงจำชื่อของข้าไว้ให้แม่นล่ะ ข้าชื่อไคเดน

ไคเดนควบม้าหายเข้าไปในป่าซึ่งเป็นทิศทางที่จะพาสู่หมู่บ้านกลางหุบเขานามว่า ‘หุบเขานอริส’ 

คอมเมนต์

Chapter List