ONE LOVE ตอนที่ 5

Reader Settings

Size :
A-16A+

​ ตอนที่5 “หนอนน้อย VS อนาคอนด้า” [เธย์&เธียร]

 

ตอนที่5 

“หนอนน้อย VS อนาคอนด้า” 

  

  

>>>กินให้หมดนะครับ ‘หนูเธียร’ ของ ‘พี่เธย์’ #FirstKiss<<< 

  

จุ๊บบบบ!! 

“ฝันดีนะครับ” 

กึก! 

O_O 

“สัสเธย์!! มึงตายยยยยยยยย!! อย่าหนีนะ!” 

พรึ่บบบบ! 

วิ่งไปได้สามสี่ก้าว เท้าของเธียรก็ต้องชะงักนิ่งอยู่กับที่เมื่อผ้าขนหนูที่พันอยู่ตรงเอวของตนมันหลุดลงมากองแหมะอยู่ที่ข้อเท้า และจังหวะนั้นเธย์ที่กำลังวิ่งหนีเธียรอยู่ก็หันมามองแบบพอดิบพอดี 

O_O 

“โห…” 

เธย์เองก็ถึงกับชะงักนิ่งอ้าปากค้างตาโตมองมาที่เธียรไม่กะพริบตา ถึงจะเป็นตอนกลางคืนแต่แสงไฟจากใต้ถุนบ้านของเธียรและแสงจันทร์จากท้องฟ้าในคืนจันทร์เต็มดวงมันก็ทำให้เธย์พอที่จะมองเห็นว่าอะไรเป็นอะไร ยิ่งเธียรขาวผ่องเป็นยองใยขาวโอโม่แบบนี้แล้วนั้น มันยิ่งเห็นอะไรชัดเจนซะเหลือเกิน 

“เหวอ!” เธียรเองพอเห็นว่าเธย์กำลังมองมาที่ตนก็ตาโตหัวใจหล่นร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มสายตามองไปยังกลางกายของตนแล้วรีบกลับหลังหันให้เธย์ 

“อะ…ไอ้เธย์! มึงอย่ามองนะเว้ย ถ้ามึงมองกูจะไปควักลูกตามึง ดะ…เดี๋ยวนี้แหละ” 

“หึหึ น่ารักจัง” 

กึก! 

O_O 

ขวับ! 

“อะ…อะไรน่ารัก พูดให้มันดีๆ นะเว้ย!” ด้วยความหัวร้อนทำให้เธียรลืมตัวว่าตนโป๊อยู่ ร่างเพรียวหันขวับมามองเธย์ที่ยืนอยู่ทางเข้าป่าละเมาะข้างบ้านแบบเต็มตัว 

“ว้าววว…ก็เธียรน้อยของมึงไง น่ารักจัง หึหึ” เธย์ตาเป็นประกายวิบวับมาแต่ไกล ใบหน้าหล่อยิ้มแป้นสายตาโฟกัสมาที่กลางกายของเธียรทำให้เธียรต้องมองตามสายตาของเธย์ และทันทีที่รู้ตัว… 

“ไอ้เธย์!” 

หมับ! 

สองมือแกร่งของเธียรรีบกุมหมับเข้าที่กลางกายของตนในทันที 

“หนอนน้อยน่ารักปิดมือเดียวก็มิดแล้วม้างงงงง” 

“สัสเธย์! มึงหุบปากไปเลยนะเว้ย! ของกูมันอนาคอนด้าชัดๆ หนอนน้อยเหี้ยไร” 

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เธย์ถึงกับหลุดขำออกมาอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ 

“มึง! มึงหยุดขำเดี๋ยวนี้นะ กูบอกให้หยุดไง” 

“หึหึ จุ๋มจิ๋มว่ะ” 

“หึ้ยยยย! พูดอย่างกับของมึงใหญ่ตายงั้นแหละ” 

“ดูปะ” เธย์ยิ้มหล่อให้เธียรแล้วปลดเข็มขลัดรูดซิปกางเกงจะเปิดให้เธียรดูจริงๆ 

“เหวอ! ยะ…อย่านะเว้ย! ไอ้บ้า!” 

พรึ่บบบ! 

“แบบนี้ถึงเรียกว่าอนาคอนด้าครับหนูเธียร หึหึ” 

กึก! 

O_O 

“…” 

เธียรถึงกับตาโต ตัวแข็งทื่อ ตัวชาวาบไปหมดเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เธย์เปิดให้เธียรดูจริงๆ และภาพที่เธียรเห็นมันทำให้เธียรถึงกับชะงักนิ่งเพราะขนาดกลางกายของเธย์มันใหญ่กว่าของตนหลายเท่าตัวนัก 

ใหญ่ไม่พอมันยังน่ากลัวอีกต่างหากมีเม็ดตะปุ่มตะปั่มอยู่รอบๆ เต็มไปหมด มันใหญ่จริงๆ ทั้งใหญ่ทั้งยาว ขนาดยังไม่แข็งตัวมันยังใหญ่ขนาดนี้ แล้วถ้ามันแข็ง… พอคิดมาถึงตรงนี้เธียรก็ได้สติ 

“อะ…ไอ้เธย์! ไอ้โรคจิต! ไอ้ลามก! ไอ้บ้า! ไอ้…”  

“ดูใกล้ๆ มั้ยครับ” เธย์ไม่พูดเปล่ายังเดินเข้ามาหาเธียรตั้งสามสี่ก้าว  

“หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!” เธียรใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ เพราะมันใกล้เกินไปแล้ว และยิ่งใกล้มันก็ยิ่งเห็นอะไรชัดเจน 

“หึหึ มึงแม่งโคตรน่ารักเลยว่ะ” เธย์ดูท่าตอนนี้จะทั้งรักทั้งหลงเธียร ยิ่งเห็นอาการตื่นกลัวของเธียรในตอนนี้แล้วนั้นมันยิ่งทำให้เธย์ได้ใจ ความจริงเขาเองก็ไม่ได้อยากจะทำอะไรแบบนี้ แต่ด้วยตนเห็นของเธียรหมดแล้ว ไหนๆ ก็จะจีบเขาทั้งทีก็เลยอยากจะให้แฟร์ๆ กันหน่อย 

เห็นของกันและกันเอาไว้มันก็ไม่เสียหาย เพราะในอนาคตเธย์ตั้งใจเอาไว้ว่าหากจีบเธียรติดเขาจะให้เธียรเห็นมันทุกวันไปเลย และเขาก็ศึกษาทุกอย่างเอาไว้หมดแล้วว่าระหว่างผู้ชายกับผู้ชายมันก็สามารถมีอะไรกันได้แบบชายหญิงเช่นกัน  

“เชี่ยเธย์! มะ…มึง” 

O_O 

เธียรในตอนนี้หาได้สนคำพูดของเธย์ที่บอกว่าตนน่ารักไม่ เพราะตอนนี้สายตาของเธียรมันจับจ้องไปที่กลางกายของเธย์ไม่วางตา 

“ไหนบอกว่าอย่า! ไม่อยากดูไง มองตาไม่กะพริบเลยนะ” 

“นะ…นี่มึงฝังมุกเหรอวะ” 

“สิบเม็ด ไหวมั้ย?” เธย์เลิกคิ้วขึ้นหนึ่งข้างส่งสายตาแพรวพราวมองมาที่เธียร  

“ไหวกับผีมึงน่ะสิ!”  

ขวับ! 

เธียรรีบกลับหลังหันเพื่อมาตั้งสติ ให้ตายเถอะตอนนี้ตัวของเขาเย็นเฉียบไปทั้งตัว มือไม้มันเย็นไปหมด เขาไม่เคยไม่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้เลย ยิ่งมาอยู่ในสถานการณ์บ้าๆ แบบนี้กับคนที่กวนประสาทตนทุกวันแบบเธย์ แถมยังเป็นคู่กัดเบอร์หนึ่งแล้วต้องมาเห็นอะไรของกันและกัน  

แล้วยิ่งของตนเล็กแบบแพ้ขาดแบบนี้แล้วนั้น เธียรยิ่งทำตัวไม่ถูก ภาพที่เธย์จูบตนมันยังติดตราตรึงใจอยู่มิรู้ลืม ภาพกลางกายของเธย์มันก็เข้ามาเพิ่มภาพจำในหัวอีก  

“ตั้งสติ! ตั้งสติ! ไอ้เธียรมึงต้องตั้งสติ” เธียรพูดกับตัวเองก่อนจะเอี้ยวหน้าหันไปมองเธย์ก็ยังเห็นเธย์ยืนยิ้มหล่ออยู่ที่เดิม แต่โชคดีที่ตอนนี้เธย์เก็บลูกชายของตนเข้าไปในกางเกงแล้วไม่งั้นเธียรคงจะเสียการเป็นตัวของตัวเองไปมากกว่านี้ 

“ไอ้เธย์! มึงห้ามมองกูนะเว้ย กลับบ้านมึงไปเลย วันนี้กูปล่อยให้มึงหนึ่งวะ…วัน ก็ได้” เธียรพูดเสียงติดๆ ขัดๆ ในตอนท้ายนิดหน่อย 

“แล้วถ้าพี่ไม่กลับล่ะครับ หนอนชาเขียวจะทำไรพี่” เธย์ยังคงยียวนกวนประสาทเธียรไม่เลิก  

“มึงนี่มันวอนจริงๆ ได้! ถ้ากูหันมาคราวนี้แล้วมึงยังอยู่นะ กูจะไปหักคออนาคอนด้าของมึงด้วยมือกูให้ดู!” 

“อู้ยยย! มึงคิดจะหักจริงๆ เหรอวะ” เธย์เองก็แอบหวั่นใจเล็กๆ เพราะเธียรค่อนข้างพูดจริงทำจริง และเขาก็เคยลิ้มลองมาหมดแล้วทั้งศอกทั้งหมัด 

“เออ! มาทางไหนมึงกลับไปทางนั้นเลย” พูดบอกเธย์เสร็จเธียรก็รีบหันหน้ากลับมา แต่พอด้านหลังมันเงียบผิดปกติและเขายังรู้สึกว่าด้านหลังยังมีสายตาจ้องมองมาที่เขาอยู่ เธียรจึงพูดลอยๆ ขึ้นมาเสียงสั่นๆ ว่า 

“ไอ้เธย์! มึงไปยังวะ” 

“…” ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากคนข้างหลัง ทำให้เธียรค่อยๆ หันหน้าช้าๆ หันไปมอง และทันทีที่หันไปมองนั้น… 

กึก! 

O_O 

“ไอ้เธย์!” เธียรตาโตลุกลี้ลุกลนเมื่อหันหน้ามามองก็ยังเห็นเธย์ยืนนิ่งอยู่ท่าเดิมอ้าปากค้างมองมาที่ตนตาไม่กะพริบ ไม่สิ! เธย์ดูอึ้งหนักกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำสาเหตุก็เพราะตอนเธียรกลับหลังหันภาพของก้นงอนขาวเนียนของเธียรมันก็ปรากฏแก่สายตาของเธย์แบบเต็มสองตา ก้นของเธียรมันงอนมากๆ อย่างกับก้นผู้หญิงแถมทั้งขาวทั้งเนียน 

ยิ่งเธย์เดินมาใกล้เธียรมากขึ้นทำให้เห็นอะไรที่มันชัดขึ้นกว่าเมื่อกี้ค่อนข้างมากเธย์เองเลยถึงกับชะงักนิ่งตาค้างอยู่แบบนั้นฝ่ายเธียรมองตามสายตาของเธย์มาที่ตนถึงรู้ว่าตนยังเปลือยกายอยู่ ผ้าขนหนูก็ยังกองแหมะอยู่ที่เท้าที่เดิม เจ้าตัวเลยหัวเสียหนักไปกว่าเดิม 

“หึ้ยยยย! กูบอกว่าห้ามมองไงสัส!” 

เธียรพูดออกมาเสียงลนลานพอตั้งได้สติก็รีบหันหน้ากลับมาก้มลงหยิบผ้าขนหนูที่กองอยู่ที่เท้าขึ้นมาพันเอวตามเดิม แต่ในจังหวะที่เธียรก้มลงไปหยิบผ้านั้น เธียรลืมไปว่าตนหันหลังให้เธย์อยู่ ทำให้วินาทีที่เธียรก้มลงไปสะโพกขาวเนียนที่ปรากฏแก่สายตาของเธย์อยู่แล้วนั้นมันแยกออก 

ทำให้เธย์เห็นช่องทางด้านหลังสีชมพูอ่อนของเธียรเต็มๆ เธย์ที่กำลังยืนนิ่งเป็นหุ่นอยู่ข้างหลังเธียรในระยะไม่ถึงห้าเมตรถึงกับเลือดกำเดาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว หัวใจของเธย์พองโตแบบสุดๆ เลือดลมมันสูบฉีด เขาร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งตัวแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน โดยเฉพาะที่กลางกายที่จู่ๆ ก็ตื่นตัวขึ้นมาจนเป้ากางเกงของเธย์มันพองนูนแบบเห็นได้ชัด 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก! 

O_O 

“…” 

“ไอ้เธย์! มึงอ่านกินกูเหรอ! มึงตายยยยยยยยย!!” 

เธียรทันทีที่พันผ้าขนหนูรอบเอวเสร็จและมั่นใจดีแล้วว่ามันแน่นมากพอที่จะทำให้ตนวิ่งได้เขาก็รีบกลับหลังหันมาหาเธย์ แล้วส่งสายตาพิฆาตไปให้ ทันทีที่เธย์เห็นเธย์ก็ถึงกับหลุดจากภวังค์ แต่ก่อนที่จะทันได้หลบหมัดของเธียร กำปั้นกลมๆ ที่แสนคุ้นเคยมันก็เสยเข้าที่คางของเธย์เข้าให้ไปหนึ่งหมัดแบบจังๆ  

ผลั๊วะ! 

และจังหวะนี้เอง เธย์ก็เธย์เถอะครับ เมื่อเจอหมัดของเธียรที่ปล่อยไปแบบเต็มแรงไม่มีกั๊ก ร่างสูงของเธย์ที่ก่อนหน้าโดนมาแล้วหลายหมัดก็ถึงกับล้มตึ้งลงกับพื้นสติดับวูบไปกลางอากาศในทันที 

ตุ๊บบบ! 

O_O 

“เหวอ! เชี่ยเธย์!!” 

  

 

  

***TBC.   

 

 

คอมเมนต์

Chapter List