Will you marry me? สามีของเบบี้ขาร์ค ตอนที่ 7

Reader Settings

Size :
A-16A+

คิดถึงป๊าเนมจังเลย

EP.7

คิดถึงป๊าเนมจังเลย

 

 

 

รถหรูติดฟิล์มใสขับเข้ามาจอดยังหน้ารีสอร์ตที่สร้างอยู่บนแพอยู่กลางเขื่อน แต่คนนั่งอยู่หลังพวงมาลัยกลับไม่ใช่คนเดียวกับเมื่อตอนออกจากกรุงเทพฯ

 

“หมอว่าไงบ้าง?”

 

“ข้อมือเคล็ด ให้งดใช้งานสักอาทิตย์”

 

“งั้นเหรอ?”

 

ร่างโปร่งดับเครื่องและลงมาเปิดประตูให้คนนั่งอยู่ข้างกันพลางเหลือบมองข้อมือข้างหนึ่งมีผ้าพันแผลไว้

 

“เอ้า..เปิดให้แล้วก็รีบลงมาสิ” น้ำเสียงไม่พอใจนักบอกอีกฝ่าย

 

“ขอบใจ”

 

“อย่ามาทำรุ่มร่ามนะ!”

 

แม้จะเหลือมือแค่ข้างเดียวร่างสูงกลับกระชับเอวอีกคนดึงเข้ามาหอมแก้มได้ถนัด ฉลามหน้าแดงรีบดันตัวเองออกทันที

 

ดวงตาคู่คมจับจ้องคนอายุน้อยกว่าผ่านกรอบแว่นหรู ฉลามเบือนหน้าหลบก่อนเดินไปเปิดท้ายรถและหยิบกระเป๋าเดินทางทั้งของตนและของอีกคนเข้าไปยังห้องพักริมสุด แค่ผลักประตูเข้าไปก็เหมือนคนน้องจะถูกใจมาก เขาวางกระเป๋าและวิ่งไปเปิดประตูกระจกมองวิวด้านนอกที่มีเพียงแสงไฟอยู่ลิบๆ มองใกล้เข้ามามีอ่างอาบน้ำตั้งอยู่ด้วย อย่างนี้ก็เหมือนกับอาบน้ำท่ามกลางธรรมชาติเลยน่ะสิ

 

“ชอบมั้ย?” ร่างสูงตามเข้าไปสวมกอดจากทางด้านหลังและถูกผลักไสออกอย่างเคย

 

“ผมมาทำงานไม่ได้มาเที่ยว นอนที่ไหนก็ไม่ต่างกันหรอก”

 

ทำเป็นพูดดี ทั้งที่เมื่อครั้งไปเที่ยวกางเต็นท์นอนรอชมพระอาทิตย์ขึ้นบนยอดภู ตัวเองยังต้องนอนซุกอกคนพี่อยู่เลยเพราะทนอากาศหนาวไม่ไหว ซ้ำยังไม่ยอมลุกขึ้นอีกต่างหาก

 

พออยู่กับเนมทีไรภาพความทรงจำเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ ถึงจะเป็นเวลาไม่นาน แต่ช่วงเวลานั้นในชีวิตของฉลามมีเนมเข้ามาเกี่ยวพันเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมงโดยไม่มีใครรู้

 

“ทำไมต้องจองห้องเตียงเดี่ยว?” ฉลามมองเตียงหลังใหญ่ที่วางชิดมุมห้องอย่างไม่พอใจ เขาไม่อยากใกล้ชิดกับเนมไปมากกว่านี้

 

“มันเหลือห้องเดียว กลัวอะไรเหรอ เมื่อก่อนเราก็นอนด้วยกันแทบทุกคืนไม่ใช่หรือไง?” รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้น

 

สามปีมานี่เปลี่ยนคนเย็นชาให้เป็นคนพูดจากวนประสาทได้ขนาดนี้เชียวเหรอ ฉลามคิดในใจ เมื่อก่อนเขาไม่กล้าอ้าปากเถียงอีกฝ่าย มาตอนนี้พออ้าปากกลับเถียงไม่ชนะอีก

 

ฉลามขี้เกียจพูดด้วยจึงเปิดกระเป๋าเดินทางจัดเสื้อผ้าทั้งของตัวเองและของเนมเก็บเข้าตู้เพราะเห็นว่าอีกคนมือเจ็บ จนเมื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยออกมาก็พบว่าเนมหลับไปก่อนแล้ว บนโต๊ะมียาแก้ปวดและแก้วน้ำวางอยู่

 

ร่างโปร่งแทรกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันพลางจ้องมองใบหน้าที่หลับสนิทด้วยความรู้สึกที่สับสนก่อนทิ้งตัวนอนหันหลังให้

 

ในความมืดดวงตาคู่คมลืมขึ้น แผ่นหลังที่แนบกันทำให้รู้ว่าอีกคนหลับสนิทไปแล้ว เนมยันกายขึ้นพลิกตัวกลับไปมองใบหน้าอ่อนเยาว์ นิ้วเรียวเกลี่ยปลายผมที่ปรกหน้าออกอย่างเบามือ

 

“พี่เนม..” เสียงแผ่วจนแทบเป็นเสียงลมออกมาจากคนหลับสนิท

 

“พี่ขอโทษ..พี่ไม่น่าปล่อยให้เธอจากไปเลย” ดวงตาคู่คมสั่นไหว ตอนนั้นถ้าเขามีความกล้ากว่านี้สักนิด เขาคงไม่ปล่อยให้ฉลามหลุดมือไปอย่างแน่นอน มาคิดได้ตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว

 

 

 

แสงแดดอ่อนๆ ในยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านที่ปิดไม่สนิทเข้ามาในห้อง มันไม่ได้รบกวนการนอนของฉลามสักนิดแต่เจ้าตัวกลับหายใจกระเส่าใบหน้าแดงระเรื่อ

 

“อืม..อ๊ะ อ๊ะ” ร่างขาวบิดเร้าเมื่อส่วนกลางของร่างกายถูกกระตุ้น มีบางอย่างที่ทั้งอุ่นและเปียกขื้นกำลังครอบครองส่วนนั้นของเขาอยู่ ดวงตาเรียวปรือขึ้นพบว่าขาของตนถูกจับอ้าออกและมีศีรษะซุกอยู่ตรงนั้น

 

“ทะ..ทะ..อะไร..อืมม..”

 

ดวงตาเบิกกว้าง ถามเสียงพร่าเมื่อส่วนกลางกายถูกดูดกลืนอย่างหนักหน่วง ช่วงล่างของฉลามเปลือยเปล่าตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ซ้ำชายเสื้อยืดก็ถูกเลิกขึ้นสูง ยอดอกสีอ่อนก็เปียกชื้นด้วยคราบเหนียวจากปากของอีกคน

 

ไม่มีเสียงตอบจากอีกฝ่ายเพราะภายในปากยังมีท่อนเอ็นคาอยู่ เนมใช้ปลายลิ้นโลมเลียดูดกลืนรอยหยักอย่างหนักหน่วงและย้ำส่วนที่ทำให้อีกคนเสียวสะท้านจนต้องเด้งเอวขึ้น

 

“อื้อ..พี่เนม..ฉลามเสียว..จะเสร็จแล้ว..”

 

เสียงหวานอ้อนด้วยถ้อยคำคุ้นปาก มือขาวจับศีรษะคนพี่กดแนบแน่นไปกับหัวหน่าวและดันส่วนกลางกายเข้าไปให้ลึกที่สุด ไม่นานก็ปลดปล่อยออกมาภายในโพรงปากที่เปียกชื้น เนมกลืนกินทุกหยาดหยดอย่างไม่รังเกียจ ฉลามน้ำตาริ้นทิ้งกายลงอย่างคนหมดเรี่ยวแรงทั้งที่เป็นฝ่ายถูกกระทำ

 

“ตื่นแล้วหรือครับ?” เนมขยับตัวขึ้น มือเรียวลูบศีรษะคนน้องอย่างเอ็นดู

 

“คุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไง?! เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะ” ฉลามปัดมือเนมทิ้ง ต่อว่าด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

 

“เธอเป็นคนเริ่มก่อนนะ จำไม่ได้เหรอ?” เสียงทุ้มย้อนถามกลับไป

 

เมื่อตอนตีห้ากว่าๆ ฉลามพลิกตัวมากอดก่ายร่างสูงที่นอนอยู่ข้างกัน เขาลืมไปว่าได้เลิกกับอีกคนไปนานแล้วแต่ในใจยังติดอยู่ในช่วงเวลาเก่าๆ จึงเผลอตัวไป

 

“พี่เนม..หนาววว..” แขนเรียวกอดเอวแกร่งแน่นและซุกหน้าบนหน้าอกกว้าง นอนต่อไปได้สักพักก็ค่อยๆ ขยับมือลงมาถอดกางเกงของตนออกและจับมือของอีกฝ่ายมาแนบส่วนนั้นไว้ทั้งที่ยังหลับอยู่ “ตื่นแล้ว..ช่วยหน่อย..”

 

ฉลามหน้าแดงแปร๊ด เขาลืมตัวไปกับเนมอีกแล้วหรือเนี่ย “ถึงอย่างนั้นคุณก็ไม่ควรฉวยโอกาสกับผม!”

 

“ฉลาม” พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง มือเรียวเอื้อมไปจับบ่าอีกคนและโดนปัดทิ้ง

 

“อย่ามาจับตัวผมอีก คุณไม่มีสิทธิ์ อ้อ..ผมจะบอกให้คุณรู้ไว้เลยนะว่าตอนนี้ผมก็มีแฟนใหม่แล้ว เขาคงไม่ชอบใจนักถ้ารู้ว่าผมมาค้างคืนกับคุณแล้วโดนทำอะไรแบบนี้”

 

“แฟนเหรอ?” เนมถามซ้ำอีกครั้งให้แน่ใจ

 

“ใช่!”

 

“ลูกเจ้าสัวภาคภูมิที่ชื่อพีรัชน่ะเหรอ..” เนมยกยิ้ม เพราะรู้เรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจากปินมาก่อนหน้าแล้ว จะโกหกทั้งที่น่าจะเลือกคนที่ดูน่าเชื่อกว่านี้หน่อย

 

“มะ..ไม่ต้องมายิ้ม พวกเราเพิ่งตกลงคบกันตอนกลับมาไทย เลยยังไม่ได้บอกใคร!” ฉลามแถไปเรื่อย เจ็บใจที่อีกฝ่ายรู้ทัน

 

จะไม่รู้ได้ยังไงก็ในเมื่อฉลามนอนละเมอเรียกชื่อเนมทั้งคืน ทั้งยังเป็นฝ่ายเกาะเกี่ยวอีกคนไว้แนบแน่น

 

“จะไปไหน?” 

 

“อาบน้ำ”

 

ฉลามอยากแช่น้ำในอ่างชมพระอาทิตย์ขึ้น แม้จะไม่ทันแต่ได้ชมบรรยากาศก็ยังดี

 

“เพิ่งหกโมง อากาศยังเย็นอยู่เลย พี่ว่าเธออาบน้ำในห้องเถอะ” เนมไม่เคยลืมว่าฉลามป่วยง่าย อากาศเปลี่ยนนิดหน่อยก็เป็นไข้แล้ว

 

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้ามผม” ไม่ได้จะแช่น้ำเย็นสักหน่อย อ่างมีระบบน้ำอุ่นไม่รู้หรือไง

 

ไม่ถึงสิบห้านาทีร่างขาวก็นอนแช่ในอ่างที่มีฟองสบู่อย่างสบายใจ ฉลามนอนแผ่หันหน้าชมบรรยากาศริมเขื่อน สูดอากาศบริสุทธิ์จนเต็มปอด ถ้าไม่ติดว่ามาทำงานจะอยู่ค้างอีกสักคืนสองคืนให้หายเหนื่อยเชียว

 

ก๊อกๆ

 

“ทางนี้เลยครับ”

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น เนมสั่งอาหารเช้าให้มาเสิร์ฟที่ห้องเพื่อทานกับฉลามและชมบรรยากาศไปด้วยกัน พนักงานเสิร์ฟอาหารลงข้างอ่างอาบน้ำ อดไม่ได้ที่จะลอบมองคนแช่น้ำอยู่ เมื่อเห็นสายตาของเนมจึงรีบออกจากห้องแทบไม่ทัน

 

“ทานอะไรรองท้องก่อนนะ” เนมหั่นไข่ดาวป้อนให้ แต่ฉลามเบือนหน้าหนีและคว้าแก้วนมขึ้นมาดื่มแทน

 

“ผมทานเองได้ คุณมือเจ็บก็จัดการตัวเองไปเถอะ” 

 

เนมเหลือมืออยู่ข้างเดียวแต่ก็อยากดูแลฉลาม แต่อีกฝ่ายดูไม่เต็มใจนัก เขาตักอาหารกินด้วยมือข้างที่ไม่ถนัด หล่นแล้วหล่นอีกจนฉลามทนไม่ไหว 

 

“เอามานี่” เขาหั่นไส้กรอกป้อนให้เนม ที่ทำให้ก็แค่รับผิดชอบหรอกนะ ฉลามไม่ลืมว่าที่อีกฝ่ายบาดเจ็บก็เพราะเขาเป็นต้นเหตุ

 

เนมกัดใส่กรอกจากส้อมที่ฉลามป้อนให้ ดวงตาคู่คมมองใบหน้าระเรื่อผ่านกรอบแว่นหรูตลอดเวลา

 

“เรากลับมาคบกันอีกครั้งได้มั้ย?”

 

เนมพูดขึ้นขณะที่ฉลามกำลังหั่นเบคอน มือขาวนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนวางมีดและส้อมกระแทกจานกระเบื้องเสียงดัง

 

“คบกันอีกอะไรกัน พวกเราไม่เคยคบกันสักหน่อย!!” พูดด้วยอารมณ์พลางลุกขึ้นจากอ่างน้ำทั้งที่ฟองเต็มตัว ฉลามเดินกลับเข้าไปล้างตัวภายในห้อง เขาไม่เคยลืมว่าตัวเองคบกันแบบไม่มีสถานะและไม่เคยลืมว่าเป็นคนที่ถูกอีกฝ่ายทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย

 

ฉลามออกจากห้องน้ำก็พบเนมแต่งตัวเรียบร้อยนั่งรออยู่ เขาจึงรีบสวมเสื้อผ้าและเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเพื่อเอาไปเก็บท้ายรถ ดูงานจบตั้งใจจะกลับกรุงเทพทันทีเพื่อจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าผู้ชายคนนี้อีก

 

“เดี๋ยวสิ” มือเรียวคว้าแขนฉลามไว้

 

“ปล่อย!”

 

“ฟังพี่อธิบายก่อนสิ”

 

“ผมไม่ฟัง ไม่ว่าคุณจะพูดอะไรผมจะไม่มีวันกลับไปอยู่ในสถานะแบบนั้นอีกแล้ว!”

 

“พี่รักฉลามนะ” เนมดึงอีกคนเข้ามากอดด้วยแขนข้างเดียวและสารภาพความในใจ ที่ผ่านมาเขาปฏิบัติต่อฉลามเยี่ยงคนรักแต่ไม่เคยให้สถานะที่ชัดเจนและไม่เคยบอกความรู้สึกให้อีกฝ่ายรับรู้

 

“ป่านนี้แล้วคุณยังจะมาพูดแบบนี้อีกเหรอ!”

 

“พี่..”

 

ก๊อกๆ

 

เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะทั้งคู่ เนมปล่อยตัวฉลามออกก่อนเดินไปเปิดประตูห้อง

 

“ป๊ะป๋าเนม น้ำขิงคิดถึงป๊าเนมจังเลย” เด็กน้อยวัยสามขวบกระโดดกอดร่างสูง มือเรียวอุ้มร่างเล็กขึ้นมากอดไว้ด้วยความรัก ทั้งคู่ผลัดกันหอมแก้มด้วยท่าทีน่ารัก

 

“ขอโทษนะคะพี่เนม น้ำขิงรบเร้าจะมาหาพี่ให้ได้” หญิงสาวร่างเล็กหน้าหมวยพูดขึ้น 

 

ฉลามเม้มปากแน่นมองภาพตรงหน้า นึกถึงครั้งที่หนีจากกลับญี่ปุ่นเพื่อมาหาเนม ผู้หญิงคนนี้คือภรรยาของเนมและเด็กคนนี้คือลูกของพวกเขา

 

“ไม่เป็นไรครับ พี่กำลังจะไปหาข้าวหอมอยู่พอดี”

 

เนมพูดด้วยน้ำเสียงที่ฉลามไม่เคยได้ยินมาก่อน  มือขาวกำแน่น ทั้งที่ตัดใจได้แล้วทำไมยังรู้สึกเจ็บนะ

 

“เอ่อ..คุณคนนั้นคือ..” ข้าวหอมถามถึงฉลามที่อยู่ในห้องกับเนม

 

ฉลามไม่กล้ามองหน้าเธอตรงๆ เขารู้สึกละอายที่เมื่อเช้าเกือบมีอะไรกับสามีของเธอ

 

“นี่คุณฉัตรบดี ที่จะมาร่วมทุนกับพี่ที่เคยเล่าให้ข้าวหอมฟังไงครับ”

 

“อ๋อ..คุณฉัตรบดีนี่เอง สวัสดีค่ะ ดิฉันสู่ขวัญ เรียกข้าวหอมก็ได้นะคะ” เธอยิ้มจนตาหยี

 

ข้าวหอมไม่มีการเสแสร้ง เธอยิ้มอย่างจริงใจยิ่งทำให้ฉลามรู้สึกผิดกว่าเก่า

 

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ เรียกผมฉลามก็พอครับ” ฉลามทักทายเธอกลับไปบ้าง

 

“น้ำขิงทักทายน้าฉลามสิลูก” เธอบอกเด็กน้อยที่เนมอุ้มอยู่ เจ้าตัวเล็กทำหน้างงแทนที่จะสวัสดีกลับร้องเพลงออกมาแทน แม้ร้องไม่ชัดตามประสาเด็กวัยสามขวบแต่ก็ฟังออกว่าคืออะไร

 

“น้ำขิงยู้จักฉยาม..” (น้ำขิงรู้จักฉลาม) เด็กน้อยพูดก่อนร้องเป็นเพลงและทำมือเป็นรูปปากกำลังงับๆ

 

“Baby shark, doo doo doo doo doo doo”

(เบบี ชาร์ค ดู ดู ดู ดู ดู ดู)

 

“ตายแล้วน้ำขิง หยุดนะลูก” ข้าวหอมรีบปรามลูกสาว เมื่อเห็นสีหน้าของฉลาม “ต้องขอโทษคุณฉลามด้วยนะคะ พี่เนมเปิดคลิปเพลงให้น้ำขิงดูประจำแกเลยจำได้”

 

“ป๊ะป๋าชอบฉยาม ป๊ะป๋าบอกน้ำขิง” มือเล็กจับแก้มของเนมไว้

 

“ใช่ครับ” ดวงตาคู่คมเหลือบมองฉลามแวบหนึ่ง

 

“ข้าวหอมว่าพวกเราไปดูพื้นที่กันก่อนดีกว่า สายกว่านี้แดดจะร้อน” หญิงสาวชวนให้ไปสำนักงานของรีสอร์ตเพื่อจะได้ลงพื้นที่กันจริงๆ เสียที เธอได้เตรียมรถและคนนำทางไว้เรียบร้อยแล้ว

 

 

 

 

 

“ที่บริเวณนี้เป็นของคุณสู่ขวัญทั้งหมด ทางด้านนั้นจะติดกับริมแม่น้ำใหญ่” คนขับรถอธิบายให้เนมและฉลามฟังไปด้วย

 

ข้าวหอมให้คนของเธอสองคนขับรถพาเนมและฉลามมาดูพื้นที่ เธอไม่สะดวกที่จะมาด้วยเพราะน้ำขิงก็ร้องไห้จะตามมาให้ได้ รถกระบะคันใหญ่ขับลึกเข้าในพื้นที่ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้สูงและอธิบายลักษณะภูมิทัศน์ของบริเวณนี้ให้ทั้งคู่ฟัง จนเมื่อมาถึงจุดชมวิวจึงจอดรถให้ลงไปดูบรรยากาศจริง

 

“ผมขอเดินดูรอบๆ ได้มั้ย?”

 

“ได้ครับ แต่อย่าเข้าไปลึกนักนะครับ ที่ตรงข้ามไม่ใช่ของพวกเรา” เขาบอกกับทั้งสองคน

 

“อืม..ผมจะระวัง เราไปกันเถอะ” เนมพยักหน้ารับรู้ก่อนหันไปบอกฉลามให้ไปเดินดูรอบๆ ด้วยกัน

 

พื้นที่กว้างขวางติดริมแม่น้ำใหญ่เป็นโลเคชั่นที่ดีมากสำหรับการสร้างรีสอร์ตท่ามกลางธรรมชาติ แม้ช่วงสายยังมีหมอกจางๆ พอให้มองเห็น

 

“เธอว่าพื้นที่บริเวณนี้เป็นไงบ้าง?” เนมถามความเห็นฉลามว่าที่ผู้ร่วมลงทุนรายใหญ่

 

“ผมว่าใช้ได้เลย ถ้าพี่เนม..” ฉลามหันไปสบสายตาของคนพี่เข้าพอดีจึงเงียบเสียงลง “คุณ..”

 

“พี่เนม..เรียกพี่เนมเหมือนก่อนเถอะนะ” มือเรียวดึงร่างโปร่งเข้ามากอดไว้

 

“ปล่อย!” ฉลามดันตัวออกแค่คราวนี้อีกฝ่ายไม่ยอมเหมือนทุกครั้ง

 

“ไม่! คราวนี้พี่จะไม่ยอมปล่อยเธอไปอีกแล้ว” เนมกอดฉลามแน่น ฉลามพยายามดันตัวเองออก เขารู้สึกอายที่ต้องมากอดกับสามีของคนอื่น ยิ่งนึกถึงใบหน้าน้ำขิงยิ่งรู้สึกผิด

 

“คุณแต่งงานแล้วจะมายุ่งกับผมอีกทำไม! ไม่ละอายต่อลูกเมียบ้างเหรอ?!!” ตวาดเสียงดังจนอีกคนนิ่งไป จึงผละตัวออก

 

“..เธอรู้?”

 

 

 

 

 

 

คอมเมนต์

Chapter List